Allerheiligen

SOTTO VOCE

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, ‘t geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

-Maria Vasalis
uit: Vergezichten en gezichten,
Van Oorschot 1954

More wine

Burgundy makes you think of silly things, Bordeaux makes you talk of them and Champagne makes you do them.
- Jean-Anthelme Brillat-Savarin

“I drank a bottle of wine for company. It was Chateau Margaux. It was pleasant to be drinking slowly and to be tasting the wine and to be drinking alone. A bottle of wine was good company.”
-Ernest Hemingway

“If penicillin can cure those that are ill, Spanish sherry can bring the dead back to life.”
-Sir Alexander Fleming

Wine comes in at the mouth
And love comes in at the eye;
That’s all we shall know for truth
Before we grow old and die.
I lift the glass to my mouth,
I look at you, and sigh.
-William Butler Yeats

May our love be like good wine, grow stronger as it grows older.
-Old English Toast

Het verkeerde keelgat

Lucie Wijnakker moet een keeloperatie ondergaan. Dat ze daarbij haar stem zou kunnen verliezen, lijkt voor haar arts een bijkomstigheid. Voor Lucie is het letterlijk een halszaak : ze verdient haar brood als voordrachtkunstenares.

Lucie is bitter teleurgesteld over de ontmoedigende reacties van haar geliefden.
Na de operatie brengt Lucie een vakantie door op het eiland La Gomera, waar ze ‘la mujer silenciosa’ wordt genoemd. Niet langer gehinderd door woorden, is ze milder en in zichzelf gekeerd. Ze beleeft een poëtische liefde met een man die gewend is met zwijgende vrouwen om te gaan.

Een intrigerende roman over zwijgen en praten, over communicatie met of zonder woorden, maar ook over minnaars en over moeders en dochters.
(tekst op de achterflap)

Het verkeerde keelgat is het vijftiende boek van DIANE BROECKHOVEN (1946) en haar eerste roman voor volwassenen. Met haar kinder- en jeugdboeken won ze twee Boekenleeuwen en kreeg ze diverse literaire bekroningen. Deze roman is gedeeltelijk autobiografisch.

De stroom herinneringen aan het kind dat monddood werd gemaakt, was na Lucie’s operatie opgedroogd. Zelfs als ze er bewust over nadacht, kon ze geen enkel tafereel meer oproepen waarin het kleine Lucieke tot zwijgen, praten, eten of slikken werd gedwongen. Alles wat haar als kind in het verkeerde keelgat was geschoten en daar jarenlang als een onontwarbaar kluwen gewoekerd had, leek door de ingreep van de chirurg met wortel en tak uitgeroeid…

Persoonlijke mening
Op het eerste zicht leek dit boek mij een pretentieloze roman – waarvan ik na lezing grif toegeef dat het (tot mijn verwondering) héél wat herinneringen heeft opgeroepen referererend naar mijn kindertijd en vroege pubertijd. Héél herkenbare situaties voor vrouwen die de kaap van 50 (en+) bereikt hebben – soms pijnlijk, soms hilarisch.
Vlot geschreven, amper 136 pagina’s lang. Een aanrader voor vrouwen (sorry heren!) en hun volwassen dochters… De geciteerde poëzie is – voor mij althans – de ‘spreekwoordelijke’ kers op de taart, die tevens een niet onbelangrijke meerwaarde geeft aan deze roman!
Veel leesplezier!

Woord van de week – OPKNIPOVERNAME

Opknipovernames winnen de laatste tijd aan populariteit. Bij zo’n overname vormen rivaliserende bedrijven een consortium, kopen ze samen een andere concurrent op en verdelen ze die vervolgens onderling.
Opknippen heeft hier de betekenis ‘in stukken verdelen, opsplitsen’. Vooraf hebben de overnemers al uitgemaakt wie welke activiteiten en afzetgebieden van de prooi zal overnemen.
Na de overname gaat ieder weer zijn eigen weg.

Bron: Taallink 104 e-zine

Also sprach Nietzsche…

‘Een natie is een verzameling van mensen die dezelfde taal spreken en dezelfde kranten lezen.’

-Friedrich Nietzsche

Natuurlijk evenwicht

NATUURLIJK EVENWICHT

Ik hoorde in ’t park een vogel fluiten

en ontwaarde het nestje: geheel ontdaan

kroop een klein koolmeesje naar buiten

en bood mij zijn excuses aan.

(Lévi Weemoedt)

Wintertijd

In de nacht van zaterdag 27 oktober op zondag 28 oktober ==> 3 uur wordt 2 uur!

Geit

DE GEIT VAN KLEERMAKER ITZIK

Een Chassidisch verhaal

In het Russische stadje Nemirov woonde ongeveer tweehonderd jaar geleden een zekere Itzik, een kleermaker, die door de hele stad bekend was, minder om zijn naaiwerk dan om zijn luidruchtige, brutale kinderschaar – elf kinderen in totaal die allemaal de buurt onveilig maakten. Hoe hij met al die kinderen benevens vrouw, schoonmoeder en een oude tante in een bouwvallige hut met twee kamers nog vreedzaam leven kon, was een geheim dat niemand kon ontsluieren.

Niemand, behalve de rabbi, maar die was in privé-aangelegenheden zo gesloten als een graf. En als iemand hem vroeg: ‘Vertel eens, Itzik, waarom ben je zo ontzettend vrolijk?’ dan glimlachte de kleermaker ondeugend, keek op naar de hemel alsof hij wilde aanduiden dat alle geluk van boven kwam – en werkte ongestoord verder.Maar dat was niet altijd zo. Toen Jakob, zijn elfde kind, ter wereld kwam, dreigde er aan het echtelijk geluk een einde te komen. Al vroeg in de morgen begon het geruzie en gejank van de kinderen en het gemekker van de geit die in de tuin voor het huis stond vastgebonden. Het was om uit je vel te springen. En zo ging Itzik de kleermaker naar de rabbi om raad: ‘We hebben twee kamers, rabbi, en we zijn samen veertien zielen in totaal. Wat moet ik toch doen?’

‘Zijn jullie allemaal gezond?’ wilde de rabbi weten.

‘Ja, goddank wel!’, antwoordde Itzik.

‘Kunnen jullie rondkomen?’

‘We hebben voldoende voor brood en soep’, gaf de kleermaker toe.

‘Wat kom je dan nog tekort?’, vroeg de rabbi verbaasd.

‘Het is te klein voor ons geworden’, zuchtte Itzik, ‘zo klein, dat ik onze geit benijd omdat die de hele tuin voor zich alleen heeft’.

‘Zo’, zei de rabbi, ‘heb je ook nog een geit?’

‘Anders zouden we toch geen melk voor de kleintjes hebben’, verontschuldigde de kleermaker zich, ‘maar van louter plaatsgebrek ontstaan er wrijvingen en dan komt er ruzie van, zodat ik niet meer kan werken. Wat moet ik dan toch doen?’

Een tijdlang krabbelde de rabbi zich in zijn grijze baard alvorens te antwoorden: ‘Haal de geit in huis!’

De kleermaker vertrouwde zijn eigen oren niet: ‘Wàt moet ik met de geit doen?’, vroeg hij verbluft.

‘Neem haar in huis!’

‘Maar dat gaat toch niet! We zijn met ons veertienen en kunnen van plaatsgebrek nauwelijks nog ademhalen – en dan zou die gei-gei-geit…’, hij stotterde van opwinding. Maar de rabbi bleef bij zijn raad: ‘Haal de geit in huis!’

En zo gebeurde het ondenkbare. In een hoek van een van de kamers werd een omheinde ruimte gemaakt en een ketting aan de muur bevestigd – waarop de geit als onderhuurster in het kleermakershuis kwam.

Een weeklang hield Itzik de hel op aarde uit. Een weeklang verdroeg hij het gejammer en geschreeuw van zijn grote gezin, dat nu nog werd bekroond door het gemekker van de geit.

Toen verloor hij zijn geduld. Meteen na het morgengebed liep hij naar de rabbi en stortte zijn hart uit: ‘Zo kan het niet doorgaan! Ik kan niet meer slapen, van werken komt niets en we worden allemaal gek’;

‘Goed’, zei de rabbi, dan breng je nu de geit naar buiten!’

‘Naar buiten in de tuin?’

‘Daar waar ze vroeger was’, bevestigde de rabbi.

Huppelend van blijdschap haastte de kleermaker zich naar huis.

In de middag stond de geit weer op haar gewone plek en alles leek weer bij het oude. Maar nee. Heel onverwacht was het nu veel rustiger; het lawaai nam af; plotseling leek de hut dubbel zo groot te zijn, iedereen hield rekening met elkaar en zo nu en dan was het zelfs muisstil…”

Een erge situatie was dragelijk gemaakt door de ervaring: er bestaan nog ergere dingen…

Al draagt een aap een gouden ring…

….het is en blijft een lelijk ding!

Een bekend aanhaling van Erasmus uit ‘De Lof der Zotheid’

De exacte geboortedatum van Desiderius Erasmus – ook Erasmus van Rotterdam genoemd – is niet met zekerheid gekend; 26/27/28 oktober van 1466 tot 1469…geen enkele geraadpleegde bron geeft uitsluitsel! Alleen sterfdatum staat vast en dat is 1536 (Bazel).
Erasmus was een augustijnermonnik, humanist, filosoof en schrijver. Zijn meest gekende werk is allicht ‘De Lof der Zotheid’ waaruit enkele sprankelende en pittige citaten:

~Niets is zo pikant, als zotte dingen met zo’n ernstig gezicht te behandelen, dat niemand opmerkt dat het maar een grap is.

~Wat mooiers kunnen de goden de mens schenken dan een knap gezicht, doch wat baat dit als ontevreden trekken het ontsieren?

~Niets is dwazer dan wijs te zijn op het verkeerde moment.

~Wie niet dartelt heeft een korte jeugd.

~Ik ben een veelschrijver die niet ophoudt met mijn pen mij tegen de oorlog te
verzetten.

Interessante links:
http://www.erasmus.org/

http://www.bibliotheek.rotterdam.nl/erasmus/erasmus.html

Koen, maak je mijn schoen?

Koen, maak je mijn schoen?
Ja, juffrouw,
Ik zal ‘t dadelijk doen.
Koen, maak je ‘m sterk?
Ja, juffrouw,
Dat is mijn dagelijks werk.

Koen, is mijn schoen klaar?
Ja, juffrouw,
Betaal maar.
Koen, ik heb geen geld ontvangen.
Nu, dan blijft uw schoen hier hangen.
Want op klanten zonder geld,
Ben ik helemaal niet gesteld.

Dag, Koen.
Dag, juffrouw zonder schoen.

Rijmpjes en versjes uit grootmoeders tijd
-Mies Bouhuys

Ditjes & Datjes

- Het plan om ‘Liefde in tijden van cholera’ van Márquez te lezen heb ik opgeborgen wegens te weinig boeiend en te lijvig.
In plaats daarvan komt ‘Het verkeerde keelgat’ van Diane Broeckhoven aan de beurt.

- Laatst heb ik mij gewaagd aan een luisterboek. ‘De eetclub’ van Saskia Noort (8 CD’s)…en dat is bijzonder goed meegevallen. Niet beluisterd vanuit mijn luie zetel maar in de keuken terwijl ik aan het kokkerellen was.

- Vorige vrijdag kon ik mij verheugen op het 20.000ste bezoekje van mijn blog. Dat was 10.000 in 2 maanden tijd. Kloppen die statistieken wel? In elk geval ‘dankuwel trouwe bezoekers’, zowel de reagerende als de ‘lurkers’!

- Onlangs zag kleinzoon Mathijs (4) bij mij thuis op de pc een foto van een menselijk geraamte.
‘Kijk oma, binnenkanten van mensen…’

- Vandaag was het de eerste dag van de herfst dat ik zoveel blaadjes heb zien vallen van de bomen.

- Woensdag 24 oktober, de heer des huizes mag 70 kaarsjes uitblazen (als hij adem genoeg heeft tenminste!). Dat was een grapje – hij is in topvorm!
En ja, ik ben 14 jaartjes jonger…

‘Zeventig worden is geen bijzondere prestatie.
Als ik mijn adem had ingehouden, was het niet gebeurd.’
(Wim Kan)

Het geluid van een cello

DE STEM VAN EEN CELLO

Waaraan het geluid van een cello doet denken

de cellist Widlund vertelde me dat er
in dit instrument iets huist – een stem
een al heel oude stem waarnaar je zoekt
als je speelt en die je herkent
als je haar vindt

misschien is het dat waarom ik moet denken
aan de oudste geluiden die ik ken, zoals
neuriën, zingen, kreunen, huilen

en ook aan de kleuren van een woud in de herfst
alsof je het heimwee hoort van de cello
naar zijn herkomst

Rutger Kopland
(uit: Een man in de tuin
Amsterdam, 2004)

www.gedichtvandeweek.nl

Woord van de week – BAMBISEKS

Wie het in bed houdt bij knuffelen, strelen, zoenen en vrijerig stoeien, doet aan bambiseks.
Bambiseks is zacht, leuk en teder, net als het lieve hertje Bambi uit de Walt Disneyfilm, maar het kan volgens sommigen ook heel intens en spannend zijn.
Een ander woord voor bambiseks is vanilleseks.

Bron: Taallink 103 e-zine

Nobele gedachte

‘If I have a thousand ideas and only one turns out to be good, I am satisfied.’

-Alfred Nobel (21 oktober 1833 – 10 december 1896)

HERFST

DE HERFST

Daar schuift op ritselsloffen

Oktober door het bos.

Waar hij voorbijkomt ploffen

De nootjes op het mos.

En paddestoelen wijzen

Waar hij heeft stilgestaan.

Uit alle bomen kijken

Ons bange vogels aan.

http://www.kinderenwebhotel.be

De parabel van de soepsteen

Het gebeurde in de Middeleeuwen, de tijd van epidemieën, hongersnood en crisis. Een pelgrim op doorreis werd door honger gekweld en klopte op de eerste de beste deur aan. Daar zaten net toevallig enkele families samen: ze zaten zich, uit armoede, te warmen aan hetzelfde vuurtje.

De pelgrim begreep best dat de mensen doodarm waren en dat hij dus niet zomaar om wat voedsel kon bedelen. Hij stelde voor om een grote ketel soep te koken. Iedereen keen verbaasd op van dat voorstel want voor een ketel soep heb je toch heel wat nodig. Dat bleek geen bezwaar te zijn. De reiziger beweerde alles bij te hebben in zijn rugzak. Al wat hij nodig had was een grote ketel met water.

Goed, ze lieten het zich geen drie keer zeggen, haalden een reuze ketel water en zetten die op het vuur. En toen haalde de man uit zijn rugzak een steen. “Nee, nee, geen gewone steen”, zei hij toen hij de vragende blikken zag, “een echte soepsteen.”

Voorzichtig legde hij de steen in het water en nu maar wachten, vol spanning, vol nieuwsgierigheid. “De soep zou gekruid moeten zijn”, zei de man na een tijdje. Gelukkig was er nog wat zout thuis in huis en de buurvrouw had ook nog een blaadje laurier en een beetje Spaanse peper. Ze ging het halen. En nu maar weer wachten.

“Er moest eigenlijk nog een beetje vet in”, zei de pelgrim. Toen herinnerde zich iemand dat hij in de kelder nog wat soepvlees had. “Ze zou ook nog wat geboden moeten zijn”, zei de man weer, want hij had in het voortuintje een aardappelplant zien staan. De knolletjes gingen erbij. “Wat zou je denken van enkele worteltjes?”, zei plots iemand. En iemand anders dacht eraan dat hij nog een raap of twee liggen had, verstopt onder een matras. En nog iemand kwam met en struikje prei en de overbuurvrouw had nog een selderijtje en een handvol bonen en een savooikooltje… En in korte tijd was het huis gevuld met een adembenemende geur.

Daarna hadden ze gegeten, gegeten tot ze niet meer konden en nog was de soep niet op.

Toen nam de pelgrim dankbaar afscheid en wou vertrekken. “Je vergeet je soepsteen”, zei iemand. “Nee, die mag je houden”, antwoordde de man, “je kan er nog honderd keer soep van koken, als je maar net doet zoals wij daarnet gedaan hebben.”

“Toch een wondere steen”, zeiden de mensen toen de man de deur was uitgestapt.

Toen de pelgrim uit het zicht verdwenen was, raapte hij een nieuwe steen op van de weg en stopte hem zorgvuldig in zijn rugzak.

Bron: Wijze Woorden Wisseling (2000-2001)

Twee monniken

Twee monniken keken naar een vlag die op het klooster in de wind fladderde.

‘De vlag beweegt,’ zei de monnik.

‘Nee,’ zei een andere monnik, ‘de wind beweegt de vlag.’

Toen kwam de patriarch langs en zei:

‘De vlag beweegt niet en de wind beweegt de vlag niet.

Jullie geest beweegt!’

Zen-anekdote

When you’re lonely

When you’re lonely,
I wish you love.
When you’re down,
I wish you joy.
When you’re troubled,
I wish you peace.
When things are complicated,
I wish you simple beauty.
When things look empty,
I wish you hope.

~ Anonymous

Woord van de week – MANNENSTRAAT

In Brussel is er begin deze maand een mannenstraat geopend.
Het gaat om een winkelstraat met winkels die zich specifiek richten op de mannelijke consument. Brussel sluit hiermee aan bij een internationale trend.
In Parijs is er enkele maanden geleden een complex van vierduizend vierkante meter geopend met alleen maar mannenwinkels. Ook in andere Europese steden zou er interesse zijn voor het concept.

Bron: Taallink 102 e-zine

Laat ons een bloem…

Wij hebben Moeder Aarde in bruikleen gedurende de tijd die ons gegeven is hier op dit ‘ondermaanse’. Zoals alles wat we in bruikleen hebben dragen we daar zorg voor, we staan borg of garant en laten het geleende achter of retourneren het in dezelfde staat zoals we het ontleenden. Soms loopt er iets fout, er kan altijd een ongelukje gebeuren! Sommige mensen springen slordig of nalatig om met ‘andermans’ spullen.
Een simpel voorbeeld: een boek uit de bibliotheek! Daar vind je van alles in: haren, koffievlekken, koekkruimels, markeringen met balpen, ezelsoren, gescheurde bladzijden etc. Ach, het is toch niet van mij! Pfff…Après moi le déluge…Geef toe, zo’n boek krijg je zelf niet graag in handen!
Als het boek bv. door ons toedoen al te zeer beschadigd is moeten we daarvoor betalen. Normaal toch! Potje breek, potje betaal! Wie na ons komt heeft evenveel recht op een onbeschadigd of gaaf volledig exemplaar…
Zo vergaat het ook onze aarde of wereld, hoe je het ook wil noemen! Niettegenstaande de vele voorschriften, wetsvoorstellen en reglementeringen om onze aarde/milieu zoveel mogelijk te vrijwaren van vuilnis, luchtvervuiling, waterverontreiniging e.a. zijn we (ikzelf incluis!) nog veel te slordig of te laks. Het kan nog altijd beter…als eenieder een ‘tandje bijsteekt’ stelt dat méér voor dan de ‘spreekwoordelijke druppel op een hete plaat’. Wie zei ooit:
Verbeter de wereld, begin met jezelf!

Ik denk vooral aan de wereld die onze kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen erven… Ik ben bang dat zij de rekening zullen moeten betalen van onze nalatigheid tegenover Moeder Aarde. Wie zijn wij om hen dat aan te doen?

Ik vond het gepast om hier vandaag het mooie lied van Louis Neefs te plaatsen:
Laat ons een bloem… in een vertolking van Yevgueni. Enjoy…

Wij behandelen de aarde alsof we er een in reserve hadden.
(Jane Fonda)

Laat ons een bloem
(Louis Neefs)

Dit is een lied voor de mensen die zorgen
dat morgen de mensen al dood zullen zijn,
dit is een lied voor de doden van morgen,
begraven, gekist in een stenen woestijn.

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is,
laat ons een bloem en het zicht op de zee,
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is,
de wereld die moet nog een eeuwigheid mee…

Je breekt en je hakt en je boort door de bergen,
je maakt elke heuvel gelijk met de grond,
de reuzen van nu lijken morgen maar dwergen,
vooruitgang, vernielt wat er gisteren nog stond.

De vis en de zeeën vergiftigd gestorven,
het zand op de stranden vervuild met mazout,
en jij door de tankers en chequeboeks bedorven,
je weet zelfs niet meer waar de meeuw heeft gebroed.

En zo zal dan morgen het leven verdwijnen,
verslagen door staal en gewapend beton,
de maan zal dan koud op je nachtmerrie schijnen,
geen mens die nog weet hoe het einde begon.