Allerheiligen
2007 oktober 31
SOTTO VOCE
Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.
Nog is het mooi, ‘t geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.
Arm en beschaamd zo arm te zijn.
-Maria Vasalis
uit: Vergezichten en gezichten,
Van Oorschot 1954
Het gemis. Dat vind ik het ergste.
Daar kan ik inkomen…
Ik wens je sterkte tijdens deze moeilijke dagen
Dit heb ik zelf ook als eens op mijn blog geplaatst, omdat het één van de mooiste gedichten is die ik ooit over de dood heb gelezen. Ik word er elke keer weer stil van.
@Daniel
Daar kan ik alleen maar ‘Amen’ op zeggen…