Herfst, sombere kille dagen – vooral nu sedert de wintertijd weer van kracht is!
Sedert een paar weken is mijn jaarlijkse winterritueel weer aan de orde. Vanaf vier uur in de namiddag (of vroeger indien nodig!) steek ik een kaars aan in de keuken. Een doodgewone kaars – die kan gezien worden vanaf buiten en ook door gans het huis (open woning!).
Daar put ik kracht en troost uit – het geeft me bovendien hoop in de donkere najaars- en winterperiode. Ik denk aan allen die me dierbaar zijn en nauw aan het hart liggen – ouders, kinderen en kleinkinderen… In donkere tijden (hier letterlijk bedoeld) ben ik nogal geneigd tot ‘reflectie’ en ‘introspectie’.
Ik ben niet bijgelovig want daarvoor ben ik te nuchter en te rationeel, maar op een of andere onverklaarbare manier is dat éne kleine lichtje voor mij een bron van kracht!
Een mens heeft behoefte aan rituelen…
Het is beter een kaars te ontsteken dan te klagen over de duisternis.
-Confucius
