Hoe zalig toch…

Ik heb een heel groot verlangen.
Ik uit het in al mijn gezangen,
maar je hoort het niet.
Zo doof als een kwiet.
Dan blijft ‘mijn verlangen’ hier hangen…..

***

Hoe zalig toch, een wandling in ‘t bos.
Op ons wangen een rode herfstblos.
En onder een boom,
toch een beetje loom.
Lees jij voor mij een mooi epos…

***

Schoenmaker blijf toch maar bij je leest.
Vooraleer je hier onderuit ‘tjeest’.
Is dit fout geschreven,
laat mij dan in leven.
Want dat vrees ik zeker nog het meest!

Met dank aan
-LILA