Op het duitse soldatenkerkhof uit 1914-1918 in Vladslo (W-Vlaanderen) liggen maar liefst 25.638 Duitse soldaten begraven, maar ook heel wat gesneuvelden uit Vlaanderen, Henegouwen, Namen en Luik.
De eindeloze rijen grafstenen en het bekende beeldhouwwerk ‘Het Treurende Ouderpaar’ van Käthe Kollwitz-Schmidt, dat ze creëerde voor haar gesneuvelde zoon Peter(17), maken het tot een van de meest indringende militaire begraafplaatsen.
als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g’ alhier passeert
den oorlog ga j’ hier were vinden
ja ‘t is den oorlog da ‘j hier were vindt
en ‘t graf van duizend soldaten
altijd iemands vader altijd iemands kind
nu doodstil en godverlaten
laat de bomen nu maar zwijgen
en dat ‘t gras niets verteld
en de wind moet ‘t ook maar nie zingen
dat julder’n dood tot niets hè geteld
dat waren al te schrik’lijke dingen
….
-Willem Vermandere
Filed under: Actueel, Geschiedenis, Poëzie | Tagged: Oorlog, Zinloos geweld
En in mijn feedreader verscheen onmiddellijk na jouw berichtje een bericht van Indymedia, getiteld: Amerika - Irak: ook via ons spoor in Brussel.
‘Nooit meer oorlog….’ Helaas blijft dat al bijna een eeuw lang een utopie.
Die beelden zijn enorm sprekend.
Nog met school de oorlogskerkhoven bezocht in de Westhoek. Wat me opviel was dat de Duitse veel rustiger, vriendelijker en toegangkelijker bleken dan de Amerikaanse met hun rijen witte kruisen. Begrijp je wat ik bedoel ?
in Flanders Fields…
het zijn inderdaad
indrukwekkende beelden
die K. Kollwitz maakte
dan sta je stil bij de
zinloze groote oorlog
en ook de Menenpoort
met de Last Post….
îldé
Met een kameraad ben ik kortgeleden naar Ieper gereden om wederom bizarre begraafplaatsen en monumenten van WO1 te bezoeken. Ook bij ons maakte het ‘Treurend ouderpaar’ grote indruk - een gebroken moeder en een vaderfiguur die met een lege blik over de graven staart. En op een grafsteen aan hun voeten gebeiteld: Peter Kollwitz, Musketier, gestorven 23.10.1914.