Nostalgie
Vrijdag had ik kleinzoon Mathijs van 4 onder mijn hoede. We maakten samen een legpuzzel van Piet Piraat. Ik vertelde hem dat ik vroeger als kind thuis met mijn zussen en broer veel puzzels had gemaakt. Grote legpuzzels van 1000 tot zelfs 2000 stukjes.
Ik haalde een doos uit de kast met een nog nooit gemaakte puzzel – ‘De geboorte van Venus’ van Botticelli. Mathijs wilde er onmiddelijk aan beginnen…
Na Nieuwjaar, heb ik beloofd. We vragen dat opa een puzzelplank voor ons zoekt en dan maken we die puzzel.
Vandaag vond ik toevallig onderstaand gedicht dat zo goed aansluit bij die nog levendige jeugdherinnering…
Gedachten bij een teruggevonden legpuzzel
het moeilijkst was altijd de lucht
waar niets dan de v van een vogel
tot wegwijzer diende
ik kijk naar buiten
verdeel in gedachten de lucht
daar is de vogel
toch weet ik
dat er een stukje ontbreekt
onoplosbaar
iedere keer weer
was het stukje hemel
weerkaatst in een vijver
water was lucht geworden
ik kijk naar buiten
lucht is water geworden
en vult de puzzel op de ruit
met tranen
maar ik houd mij goed
J. Bernlef
(uit: Dit verheugd verval , Amsterdam 1963)
Prachtig ! Ik heb ook nog grote puzzels gemaakt en zou dat nu nog doen. Wanneer ik bezig ben met een, dan moet alles wijken. Misschien dat ik er weer ene maak die weken voor nieuwjaar, wanneer ik thuis ben …
Heel mooi gedicht. Onlangs heb ik nog een grote gemaakt van 2000 stukjes. Ene van Jan van Haasteren. Heel grappige puzzels heeft hij, je kan er 100 keer naar kijken en telkens zie je weer iets nieuws. Het maken van zo’n grote puzzel is voor mij ontspannend ook al ben ik er toch wel heel intensief mee bezig.
‘k Dacht onlangs nog: als mijnheer op pensioen is, gaan we samen een grote puzzel maken. Intrigerende bezigheid. Het gedicht past er wonderwel bij.
Die Venus van Botticelli zal dat knaapje niet gauw vergeten