Zo blind als een mol
2008 januari 18
Ik was op zoek naar een gedicht om de week af te sluiten. Na het lezen van Annetanne’s artikel, het verhaal van Micheleeuw en de ‘blind date’ van Menck wist ik wat me te doen stond. Een gedicht vinden over een mol – want bij het lezen van ‘blind’ en ‘mol’ is de connectie gauw gemaakt met het gezegde: ‘zo blind als een mol’.
Mol
Dat ik woon in de aarde,
woel door de grote moeder,
kind aan huis blijf bij haar,
en dat ik het gevaar
schuw van alles onder de zon -
goed, maar moet ik niet leven
zoals ik ben, blind
en met de onrust in de poten
van een grond doordrenkt van doden?
-Hans Andreus (Uit: Natuurgedichten en andere, 1970)
Soms voel ik me ook blind. Maar toch ben ik het niet.
Waar vind je ze toch allemaal, die mooie gedichten!
tja, een mol is misschien wel blind, maar hij weet er toch elke keer opnieuw mijn grasperk uit te kiezen!
@missteek
Soms ben ik ook ziende blind…
@madameblogt
Een beetje gericht ‘googelen’ en ik heb ook wel enkele poëziebundels
@Daniel
Ja, de natuur zit soms raar in mekaar
Waw wat een mooie opnieuw…
De sterke beelden in de eerste en laatste paragraaf (kind aan huis, grote moeder, onrustige poten, grond met doden) zouden bijna de naakte waarheid van het midden doen vergeten.
Dank je Annemie.
Prachtig en goed gevonden !
Ik heb dat altijd zeer lieve dieren gevonden en kan niet begrijpen dat mensen er boos op zijn omdat ze hun gazon oneffen maken. Die beestjes hebben ook recht om er te zijn !
MOL
Er woont een minnaar in mijn tuin,
een kompel met fluwelen handen,
Hij klopt, betast en streelt de rulle
wanden, breekt met zachte vingers
de vochtige aarde aan. Zij laat begaan.
Zoals hij stijgt en daalt, hardnekkig al
haar gangen gaat, lichtvoetig kruipdier
van genot dat in haar bekken sluipt,
kleine doodgraver van verlangen,
blindganger van geluk die in haar huid
zijn tekens weeft, dan huiverig naar
adem snakt en wegvlucht uit haar schoot.
Zij meet de schade, wist zijn sporen,
sluit zich onbewogen, als hij boven haar
de handen strekt, het nekvel spant
en stil het hoofd buigt voor de spade.
Gerda De Preter: Blindganger. Uitgeverij P, Leuven, 2003
(ook mooi hé
)
Wat mij betreft, mag de mol altijd terugkeren. Die van op de televisie, hè!
@fenile
Graag gedaan!
@micheleeuw
ik kan wel begrijpen dat sommige mensen die diertjes liever kwijt zijn dan rijk – maar ik persoonlijk heb er geen problemen mee
@anton
Inderaad Anton, héél mooi – op mijn zoektocht ben ik dat gedicht ook tegengekomen maar ik heb geopteerd voor dat van Andreus.
@Menck
