Ik kreeg een paar weken terug een fotostokje toegeworpen van Chelone. Aangezien mijn foto’s uit de ‘oude doos’ echt oud zijn stonden die op niet mijn pc. Daarvoor heb ik mijn dochter Katelijne aangesproken om ze te scannen en deze avond vond ik ze in mijn mailbox.
Daar gaan we dan!
Foto 1 - Viergeslacht
Ikzelf, 3 maanden oud (1951) op de arm van mijn moeder, daarnaast bonne-maman en overgrootmoeder ‘mère’. Jullie raden het al, ik heb een beetje Frans bloed in mijn aderen…
Foto 2 en 3 - Op de leeftijd van 2-3 jaar (1953-1954)
Foto 4 - 22 lentes
Verloving in november 1973 in de periode van de autoloze zondagen. De datum van de verloving stemt niet overeen met de datum die gegraveerd staat in mijn verlovingsring. Op 5 april 1974 zijn we dan gehuwd en dat zijn we nog steeds…
Normaal gezien zou ik dat stokje nu moeten doorgeven - ik gooi het weg als een bruidsboeket; wie vangt het?
Filed under: Leven, Varia, Vrouwen | Getagged: blogstokje
Schoon, echt schoon. En kinderen van 3 jaar zijn altijd mooi, in zwart/wit of in kleur.
Een viergeslacht in de jaren vijftig! Was dat toen niet uitzonderlijk? Ik herinner me nog dat viergeslachten in de regionale krant stonden, met foto en al.
En zelfs je overgrootmoeder ziet er nog jong uit.
Mooi krullenkopje had jij.
Toch schoon hé zo’n oude foto’s, met trotse familie. Waar had je die bloemekes geplukt
Ik heb je stokje gevangen!
Wat zijn dat mooie foto’s ! Je was een zeer mooi kind. Een beetje een buitenbeentje ? 4 geslacht, nog steeds getrouwd met je eerste man, …
Die oude foto’s blijven toch echt wel magisch. Schone krullewietjes had jij als driejarige!
Mooi toch die oude foto’s! En je ziet ongeveer aan de kleding en de kapsels uit welke tijd ze stammen. Een gebreid kleedje met pompommetjes jaja… dat heb ik ook gekend.
Mooie foto’s. Mooie herinneringen. Die bloemetjes intrigeren mij ook. Op het strand bloeien toch geen bloemen!
Hoe schattig dat fotootje van toen je klein was! Jouw gebreide jurkje en die bijpassende sokjes…wat een mooi handwerk!
Eerste maal dat ik kom piepen op je blog en zie meteen zo’n leuke foto’s!
effe verder lezen nu!
byeeee
Naturelle krulletjes!
Ik gok op een lief en altijd welgezind deugenietje.
Ook wij noemden onze grootouders bonne-maman en bon-papa terwijl mijn familie uit Kortrijk afkomstig was. Mijn moeder werd in het Frans opgevoed.
Dan moesten we bij elke bijeenkomst het volgende liedje zingen. Ken je het ook? (Eigenlijk een liedje voor vaderdag)
Oh ! mon papa, si beau, si doux, si généreux
Oh ! mon papa que j’aimais son sourire
Oh ! mon papa je trouvais au fond de ses yeux
Toutes les joies que les enfants désirent
Il me prenait sur ses genoux, ah ! quel bonheur
Il me parlait et m’amusait des heures
Oh ! mon papa, si beau, si doux, si merveilleux
Il comprenait la moindre de mes peines
Et il calmait mes larmes dans un seul baiser
Lui si gentil qu’il me manque aujourd’hui
Oh ! mon papa, si beau, si doux, si merveilleux
Il comprenait la moindre de mes peines
Et il calmait mes larmes dans un seul baiser
Lui si gentil qu’il me manque aujourd’hui.
Oh ! mon papa.
[...] 2008 door micheleeuw Dit een (laat) opgevangen bruidsboeket, in het wilde weg geworpen door Annemie in haar post ‘Portret in Sepia’. Dit stokje bestond erin enkele foto’s [...]
@chelone
Goddelijk…
Dat liedje heb ik zeker meermaals gehoord, gezongen door mijn muzikale ooms en tantes aan moeders’ kant…
Zij zongen via hun werk in een ‘band’ en en thuis met piano, lepels en een doos koffiebonen konden ze op feestdagen echt goed voor de dag komen. Wat ik ook veelvuldig hoorde zingen, maar dan solo, was ‘Ma cabane au Canada’…
Mijn vader was ook muzikaal héél getalenteerd, hij heeft een perfect muzikaal gehoor - en daar hebben wij allen iets van meegedeeld. In mijn jonge jaren had ik een niet onaardige vaste sopraanstem, speelde behoorlijk piano en (kerk)orgel…
Echtgenoot is ook muzikant sedert zijn prille jeugd - ik heb één zoon muzikant en een dochter die nog stukken beter zingt dan ikzelf toentertijd. Mijn jongste schoondochter speelt niet onaardig piano maar kan voor het ogenblik niet oefenen want financiën staan niet toe van piano te kopen…
Ah, kon ik daar maar iets aan doen - maar mijn piano doe ik voorlopig niet weg! Die doet hier nog goede dienst, al was het alleen maar voor de kleinkinderen, vooral de jongens vinden het geweldig om het beste van zichzelf te geven. Mathijs, die 5 wordt in augustus, kan zich helemaal laten gaan….spelen en terzelfdertijd zingen uit volle borst! Een mens zou eigenlijk voortdurend een recorder bij de hand moeten hebben