‘t Wordt al sterre dat men ziet
in dat hoog en blauw verschiet daar,
blijde sterren, anders niet,
in dat hoog en blauw verschiet.
‘t Wordt hier altijd al verdriet,
van dat oude zwart verdriet daar,
‘t wordt hier altijd anders niet
als dat oud en zwart verdriet.
Laat mij, laat mij, in ‘t verdriet,
vliegen naar dat hoog verschiet daar,
waar men al die sterren ziet,
al die sterren… anders niet.
Guido Gezelle 1860
Ze blijven een grote aantrekkingskracht hebben, die sterren.
Ik kende dat mooie gedicht van Gezelle niet. Het past wel goed bij mijn gemoedstoestand dezer dagen.
Op de een of andere manier heb ik nooit echt veel waardering gehad voor de poëzie van Gezelle. Ik vind zijn werk nogal – hoe zal ik het zeggen? – ‘zweverig’ en ‘vrijblijvend’. Ieder zijn smaak natuurlijk.
Steeds moeilijke taal, Guido Gezelle. Maar doordenkers deze gedichten.