Het is koud en de vogels komen in groten getale eten van het lekkers dat hier op verschillende plekken opgehangen is. Vooral de mussen zijn het meest vertegenwoordigd… Daarom een gedicht tere ere van onze alledaagse mus!

OP EEN MUS

Iets doodgewoners dan een mus
Is zelden nog bezongen, dus
Vliegt op gij vlerken die het woord
Hun hoge vlucht verlenen, smoort
Het hulpeloos gestamel van
Een mens die zelf niet vliegen kan.

-Kees Stip

De grond is wit, de nevel wit,
De wolken, waar nog sneeuw in zit,
Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit
Met witten rijp beijzeld.

Uit: Winterstilte van Jacqueline E. van der Waals

Een vliegje in de herfst,
vliegt tussen de takken van een berk-
geur van bladeren,
natte aarde-
en tussen die takken is niets
en tussen die en die,
het vliegje denkt misschien:
de spin is een verzinsel, het eerste web
moet nog worden uitgevonden!
Het wordt donker,
de maan komt op,
oud bos,
slingerende paden, nauwelijks lanen,
de moed om te verdwalen
bijna gemist.
-Toon Tellegen

Vorige zomer was er sprake van een slakkenplaag -  ze waren inderdaad in groten getale aanwezig!

Nu is het weer van dat en zelfs nog erger dan vorig jaar. Met het grootste geduld en tergend langzaam maken ze de raarste kronkels op mijn tuinvensters. Ik kan ze er natuurlijk afhalen maar ’s anderendaags zitten er weer andere op…

Aangezien we biologisch tuinieren laten we de natuur zijn gang gaan en laten de diertjes ongemoeid. Ik vind het edoch niet leuk als ik snijbiet of andijvie uit de tuin haal dat ik dan moet afrekenen met allersnoezigste kleine huisjesslakken. Ik laat ze leven en zet ze weer buiten. Ik heb het hart niet om ze ‘dood te maken’…

SLAK

Hij is de Atlas van zijn eigen huis

En om het even is het hem

Een kathedraal, een miskapel,

Een leslokaal, een uitgewoonde schuur,

Of bij de sloot een stilletje

Ver van zijn bed zolang hij voortschuift langs

De weg.

- Chr. J. van Geel

The sparrow is sorry for the peacock at the burden of his tail.
-Rabindranath Tagore

Annetanne schreef laatst over nestelende vogels (zonder bouwvergunning!) en daar pik ik graag op in – ik was het sowieso van plan!

Zondag maakte ik onderstaand kiekje van een duivennest , op een balkje) onder ons (primitief) afdak met zonnepanelen. De kobbenetten krijg je er gratis bij! Daaronder komt iedereen voorbij die bij ons wil binnenkomen – via de keuken. Daar is veel passage en veel naar omhoog getuur… Maar daar trekken die twee duivenjongen zich niks van aan. Ik heb ze wel op het goede moment gefotografeerd want de dag erop, maandag, waren ze het nest reeds ontvloden (vervoeging van dit werkwoord is correct)   Ik heb het gecheckt!

Twee dagen had ik last van dat lege nestsyndroom maar deze morgen zag ik takjes op de grond liggen toen ik naar buiten ging – ik keek omhoog en warempel, daar zit weer een broedse duif op het nest…

(Wordt vervolgd)

OP EEN KIP

Een kip sprak peinzend tot een ei :

‘Wie was er eerder: ik of jij?

De wijsbegeerte mag misschien

Op deze vraag geen antwoord zien,

Maar ik heb, wat men ook mag zeggen,

Nog nooit een ei een kip zien leggen.’

-Kees Stip (Uit: Het Grote Dieren Gedichten Boek)

Een koekoeksroep te helft van maart
Is voor de boer een daalder waard.

Zaterdag en zondag heb ik – naar jaarlijkse gewoonte – met papier en potlood in aanslag de ‘vogels’ geteld die kwamen eten op het terras; vetbollen en nootjes in de struiken en los gemengd voer en brood op de tafel.
Terwijl ik bezig ben in de keuken heb ik daar voortdurend zicht op. Voor alle duidelijkheid: ik heb nog 2 andere voederplaatsen in de tuin en die zijn niet meegerekend in de telling (had ik maar ogen op mijn rug!).
Wij wonen op het platteland, hebben een grote, (ver)wilde(rde) tuin met veel struiken, hout- en takkenstapels, 3 zeer hoge bomen, een 4-tal fruitbomen en enkele doorsnee loofbomen.
Geen vijver – wel een volle regenton…

1 roodborstje
2 heggenmussen
2 merels
3 koolmeesjes
3 pimpelmeesjes
3 staartmeesjes
1 vink
1 Turkse tortel
4 huismussen
2 ringmussen

Er leven wel meer soorten vogels in de tuin maar die komen niet eten op de voederplaatsen zoals het winterkoninkje, eksters, lijsters, kraaien e.a.

SPREEUW

Had niets te beweren
te klein voor veren
te nat om bruin te heten
en snavel dicht
ook tegen eten.

Maar werd een hoogst
warmpotige geleerde
specialistisch geïnteresseerde
zeehondgeveerde
vetervereerder.

Frivoolkelige imitator
een parel-bespetterde
wezel, een vliegende
ongeletterde triomfator.

-Judith Herzberg (Uit: Strijklicht)

Ik was op zoek naar een gedicht om de week af te sluiten. Na het lezen van Annetanne’s artikel, het verhaal van Micheleeuw en de ‘blind date’ van Menck wist ik wat me te doen stond. Een gedicht vinden over een mol – want bij het lezen van ‘blind’ en ‘mol’ is de connectie gauw gemaakt met het gezegde: ‘zo blind als een mol’.

Mol

Dat ik woon in de aarde,
woel door de grote moeder,
kind aan huis blijf bij haar,

en dat ik het gevaar
schuw van alles onder de zon -
goed, maar moet ik niet leven

zoals ik ben, blind
en met de onrust in de poten
van een grond doordrenkt van doden?

-Hans Andreus (Uit: Natuurgedichten en andere, 1970)

Bethlehem

We stonden niets vermoedend in de stal,

toen kwam dat jonggehuwde stel er aan

en was er prompt een zuigeling geboren.

Er werd kortom, van alles aan gedaan

om onze nachtrust grondig te verstoren.

Het kraambezoek gedroeg zich niet beschaafd.

Er waren herders met hun toebehoren.

Uitheemse types kwamen opgedraafd

en engelen … het leek wel carnaval.

Wij dieren zijn toch altijd weer de klos.

Wie komt er ons bevrijden?

Ezel

Os

-Drs. P

]]> http://anneman.wordpress.com/2007/12/24/bethlehem/feed/ 4 anneman http://anneman.wordpress.com/2007/12/18/de-egel-en-de-eekhoorn/ http://anneman.wordpress.com/2007/12/18/de-egel-en-de-eekhoorn/#comments Mon, 17 Dec 2007 23:35:20 +0000 Annemie http://anneman.wordpress.com/2007/12/18/de-egel-en-de-eekhoorn/ ]]>

Toon Tellegen – Uit: Langzaam, zo snel als zij konden

Op een keer had de egel zoveel spijt van zichzelf dat hij al zijn stekels uit zijn rug trok.

‘Er komt ook nooit iets van mij terecht!’ riep hij, terwijl hij wit en bibberend onder de linde stond.

Het was een koude dag, laat in het najaar. De wind gierde door de kale takken van de bomen en de golven zwiepten hoog op in de rivier. De kraai zat diep in zijn veren gedoken in de eik, en de eekhoorn trok zijn staart stevig om zijn nek.

Zo stond de egel daar midden in het bos, met al zijn stekels in zijn hand.

‘Ik had het kunnen weten,’ zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen wie dan ook. ‘Ik had het moeten weten.’

De eekhoorn zag hem daar zo staan en riep, vanuit zijn deur: ‘Egel! Wat is er met jou gebeurd?’

‘Iets wat ik had kunnen weten,’ riep de egel terug.

‘Wat had je kunnen weten?’

‘Dat het zo ver met mij zou komen.’

‘Hoe ver is het dan met je gekomen?’

De egel maakte een hulpeloos gebaar, terwijl er kleine rode stippeltjes op zijn witte vel verschenen en zijn lippen steeds blauwer werden. Maar hij zei niets. De eekhoorn liet zich uit de beuk zakken en ging naar hem toe.

‘Ik betreur toch zoveel,’ zei de egel toen de eekhoorn voor hem stond. ‘En ik weet nog niet half wat!’

‘Egel, egel,’ zei de eekhoorn. ‘Wat heb je gedaan? Zo kun je toch niet verder?’

‘Nee,’ zei de egel. ‘Dat bedoel ik.’

Toen liet hij zijn hoofd zakken en keek hij alsof hij de grond in wilde kruipen.

‘Zo ken ik je niet,’ zei de eekhoorn.

‘Zo zonder stekels?’ vroeg de egel. ‘Of zo moedeloos?’

‘Zo beide,’ zei de eekhoorn. ‘En zo bedroefd.’

‘Ja,’ zei de egel. ‘Zo ken ik mezelf al heel lang niet. En dat is verschrikkelijk.’

Het begon te sneeuwen en de eekhoorn vroeg de egel of hij met hem meeging, naar huis, om een beetje warm te worden.

‘Goed,’ zei de egel.

In het huis van de eekhoorn dronken zij zoete thee, terwijl een sneeuwstorm begon te razen. En toen het donker was vertelde de eekhoorn een treurig verhaal over een kiezelsteen, waar de egel tot zijn verbazing heel vrolijk van werd.

Later die avond stak de eekhoorn de stekels een voor een terug in de rug van de egel.

‘Blijf vannacht maar hier,’ zei hij.

‘Dat had ik nooit gedacht,’ zei de egel, stralend. En voor hij in slaap viel, op de bank van de eekhoorn, zei hij nog: ‘Misschien is het toch minder ver met mij gekomen dan ik dacht.’

‘Welterusten,’ zei de eekhoorn die niet meer wilde weten wat de egel bedoelde.

Bron: www.dbnl.org/