Beter laat dan nooit – nog enkele kiekjes van een paradijselijke tuin!

Verrassende doorgangetjes...

Verfrissende waterpartij

Wat schuilt er in het struikgewas...?

Een zalig terrasje

De madam van Menck heeft zelfs haar eigen huisje!

Wordt vervolgd…

Zondag laatst bracht ik met echtgenoot een bezoek aan de tuin van Menck en zijn lieve madam…Ik laat de foto’s voor zich spreken want woorden schieten mij tekort. Trouwens andere bloggers hebben in hun logjes de tuin voortreffelijk beschreven.  Het wordt een fotoverslag in afleveringen

Enjoy!

Prélude à l’après-midi d’un faune…

Wordt vervolgd…

Aanschouw hoe ‘t zonnewezen
onzegbaar schoon voor dezen,
nu immers schoonst van al,allengskens zinken zal.

(Guido Gezelle)

Met een nog koude hand
liefkoost ontwakende aarde
de krakers van het ijskasteel

-Jana Beranova,
Uit: Geen hemel zo hoog
Agathon

MEI

Meizoentjes roziggetipt in de wei,
Kijken met vragende hartjes mij aan.
Bloeiende zoentjes van zonnige Mei,
Kon ik hun lentegeheim maar verstaan!

-Hélène Swarth

Meizoentje = madeliefje. Hoe noemen jullie dat?

You cannot forget if you would those golden kisses all over the cheeks of the meadow, queerly called dandelions. (Henry Ward Beecher)

Un homme peut prouver à sa femme qu’il l’aime en lui offrant une douzaine de roses. Son petit-fils peut faire la même chose, avec une poignée de pissenlits. (D. Propico)

PAARDEBLOEM

Mijn goud van deze morgen was
Een paardebloem, op groener gras

Dan ik tevoren ergens zag.
Zijn geel gaf klaarte aan mijn dag

Die als met aarzeling begon
Over het gaas van het gazon.

Ik bleef urenlang, nadat ik van
Hier naar mijn werk liep, in zijn ban.

Maar toen ik in de schemering
Op huis aan door het grasland ging

Zag ik tot mijn verbazing dat
Hij plots onder een pluisbol zat

Van ragfijn haar en iele twijn,
Bijn schetsmatig. Ik blies zijn

Veerlichte zaadjes op de wind
Gelijk ik vroeger deed als kind,

Want op het eind waait alles on-
Barmhartig weg wat men ooit won.

-Anton van Wilderode

Lamium purpureum paarse dovenetel
staat in de zwarte tuin en bloeit
staat aan een voorjaar van water
vergeten een hard verleden.

Wind uit het zuiden plotseling zichtbaar
het nieuwe gras plotseling horen
de vogels zwermen laag over
herkennend hun nesten en holen.

Niet weggeweest uit uw tuin beminde
de winters als sneeuw gesmolten
zwijgzaam geweten de purperen netel
teder de taal van vriendschap.

Aleidis Dierick 1932-
uit: Gedichten voor een man
Orion/Gotmer, Brugge/Nijmegen,1978

The Snowdrop

by Nessie Gell

A fresh new snowdrop greeted me
Amongst the leaves beneath the tree
That delicate and tiny flower
Braves frost and raid and snowy shower
To tell us Spring is nigh

My garden soon will bloom again
In summer sunshine, gentle rain
With pansies, roses, hollyhocks
But none can bring such joy to me
As that tiny snowdrop ‘neath the tree.

http://www.haddingtoncc.org.uk/poem.htm

In de tuin bloeit de schoenlappersplant en de eerste bloesems van de kweepeer gaan voorzichtig open.

Deze avond at ik mijn lievelingfruit – een Pink Lady!

Verder was het een doodgewone dag, niet alles rozengeur maar eindigend met volop maneschijn – als daar vannacht maar geen ‘roze olifantjes’ van komen!

Op de kalender staat 30 augustus 2007 – Heilige Fiacrius.
Die naam doet bij mij een belletje rinkelen en ik denk aan een boek van George Simenon. Maigret et l’affaire Saint-Fiacre. Dit terzijde…

De heilige Fiacrius van Brie verliet rond het jaar 640 zijn geboorteland Ierland en werd kluizenaar op een stuk bos nabij Meaux in Frankrijk, dat hij van de plaatselijke bisschop Faro gekregen had. Op deze plaats ontstond later een klooster. Volgens de legende werd het bos een bloemenhof, toen Fiacrius de grond met zijn staf aanraakte. Fiacrius had de gave van de genezing door handoplegging. Zo genas hij koorts, blindheid, poliepen en fistels.

De verering van Fiacrius is vooral verspreid in Frankrijk en Wallonië. Hij is de patroon van de *tuiniers*, de bloemenverkopers, de kopersmeden, kistenmakers, hekkenmakers, pottenbakkers, tingieters, notarissen, zegelbranders en taxichauffeurs. Fiacrius wordt aangeroepen tegen huidziekten.

In mijn ‘archieven’ vond ik een toepasselijk gedicht van Ida Gerhardt; misschien een beetje zwaar op de hand maar ‘het land bewerken’ is dan ook zware arbeid. Voor alle bloggende tuinmannen/vrouwen:

TUINMAN

Ik ben een tuinman. Niets dan dat,
met aarde en met mest bespat;
ik buig mij neer, ik richt mij op,
ik klem de schoffel en de schop.

Ik wied, ik volg mijn diepste wet
als ik de naakte zaailing zet;
ik richt mij op, ik buig mij neer,
een tuinman ben ik en niets meer.

Ga ik met donker stram naar huis
de pijn spaart schouderblad noch kruis
ik waak nog als ik rusten mag
Mijn land, mijn land; het is kort dag

Delft straks uw spa voor mij de wig
vergeet waar ik geborgen lig.
Voorbij mijn moeite, nood en pijn
moet er een tuin van sterren zijn.

-Ida Gerhardt.
Uit : Verzamelde gedichten.
Amsterdam, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1980

Stevia is een natuurlijk vervangingsmiddel voor suiker, afkomstig van de steviaplant.
De zoetstof is caloriearm en veroorzaakt geen tandbederf. Volgens voorstanders heeft ze geen negatieve eigenschappen en is ze te verkiezen boven het kunstmatige vervangingsmiddel aspartaam.
Tegenstanders gaan ervan uit dat ze mogelijk toxisch is en de vruchtbaarheid doet afnemen.

In Europa is stevia (nog) niet als voedingsmiddel of -supplement goedgekeurd.
In Brazilië, Japan, China en Zuid-Korea wordt de stof al enige tijd gebruikt in frisdranken en voedsel; in de Verenigde Staten mag ze als voedingssupplement verkocht worden.

Bron: Taallink 90 e-zine

To make a prairie it takes a clover and one bee,
One clover, and a bee,
And revery.
The revery alone will do
If bees are few.

-Emily Dickinson (1830-1886)

Maak je een wei, neem dan klaver en één bij
Eén klavertje, een bij,
En droom erbij.
De droom is al voldoende fijn
Als er slechts weinig bijen zijn.

(Nederlandse vertaling – Ivo van Strijtem)

Met dit mooie gedichtje van Dickinson kan je alvast beginnen dromen van het mooie en warme weer dat er blijkbaar toch aankomt! De grijze lucht en de motregen zijn verleden tijd en Laura doet flink haar best…
Zet je muizenissen opzij en geniet van een deugddoend weekend en/of vakantie!

In het regenwoud van Mexico hebben inheemsen een enorme paddenstoel gevonden. Hij is 20 kilogram zwaar en zo groot als een paraplu met een spanwijdte van 70 centimeter, aldus lokale media woensdag.

Volgens deskundigen behoort de paddenstoel, die aan de grens met Guatemala werd ontdekt, tot de familie van de Macrocybe Titans Pegler. Een soort waarvan er in Chiapas reeds eerder twee kleinene exemplaren werden gevonden. Of de champignon eetbaar is, is nog niet bekend. Hij werd voor verder onderzoek overgebracht naar het biologisch instituut van Tapachula. (dpa/dm)
Bron: De Morgen online

De laatste roos van 2007 hebben we nog niet gehad – daarvoor is het gelukkig nog te vroeg. Doch juni, de rozenmaand, loopt op zijn einde. Daarom volgend mooi gedicht – of beter gezegd – een verhaal in dichtvorm.

DE ROOS EN HAAR BLAADJES

Een laatste roos bloeide, omdat
zij daartoe nog zes blaadjes had.
Die zaten samen, bol en bloot
en van de koude donkerrood.
De platte bladeren der platanen
hingen reeds neer om los te gaan en
gingen los, en zwierden neer.
Ook reeds in zonnig windstil weer.
Neer ook moesten na een poos
twee blaadjes van de late roos.
Zo bloeide zij geluidloos door.
Daar had zij nog vier blaadjes voor.
Zo gestorven als maar kon
stond hoog, diep gras nog in de zon.
Toen knakte het en raakte langzaam
de aarde als met één wang.
De roos raakte tegelijkertijd
twee blaadjes, een, twee blaadjes kwijt.
Ze lagen plotseling gezond
maar dood beneden op de grond.
De dagen werden kort, vergeeld.
Slechts in de huizen werd gespeeld.
De roos, nu bijna menselijk oud,
bloeide nog, maar innig koud.
Twee vlekjes rood en een buikje groen
daar kon zij het blijkbaar ook mee doen.
De sneeuw viel. In de verte snel,
vlakbij zweefde hij evenwel.
De roos ook sneeuwde levensgroot
met haar twee blaadjes. Een. Twee. Rood.
Ach, dacht zij, nu heb ik dus niets.
Toen bloeide zij maar zonder iets.

Moraal
Wie het bloeien heeft verleerd
Doet zeer waarschijnlijk iets verkeerd.

-Leo VROMAN, Gedichten 1946-1984, Querido, 1986