Het woord verkenner heeft in de Belgische politiek een betekenis gekregen die nog niet in de woordenboeken staat. Een verkenner is een soort informateur, maar dan met wat minder armslag.

Het is een oude Wetstraatrot die door de koning vooruit wordt gestuurd om de verhitte politieke gemoederen af te koelen en zo het pad te effenen voor een nieuwe regering. Ook bemiddelaar en ontmijner werden al eerder gebruikt voor mensen met een opdracht die vergelijkbaar is met die van een verkenner. Tijdens de regeringscrisis in december was Wilfried Martens verkenner.

Bron: Taallink 163 e-zine

www.taaltelefoon.be

Ik geef het toe – ik heb de laatste weken nogal veel gelezen en vlug gelezen want éénmaal mijn boek ter hand genomen kon ik het maar moeilijk neerleggen om te doen wat een vrouw nu eenmaal behoort te doen: haar huishouden. Daarvoor verwijs ik naar het logje van Micheleeuw 

Het resultaat is wel dat ik jullie twee spannende boeken kan aanbevelen!

HET RAADSEL VAN DE DORDOGNE – Michelle Wan

Mara Dunn en haar vriend Julian Wood krijgen een belangrijke opdracht: het opknappen en herinrichten van een zestiende-eeuws landhuis in de Dordogne. Op een dag vinden hun werklieden een gemummificeerd babylijkje, ingemetseld in een van de muren. Het kind is meer dan honderd jaar geleden verstikt en in een prachtige geborduurde sjaal gewikkeld. Julian, die orchideeënexpert is, raakt mateloos gefascineerd door het patroon van de sjaal: een zeer accurate afbeelding van een uiterst zeldzame orchideeënsoort waar hij al jaren naar zoekt.

Een briljante kunsthistorica geeft een interpretatie van een oud glas-in-loodraam die onthullend is voor de tragische gebeurtenissen die lang geleden plaatsvonden in een vooraanstaande familie. Als ze daarna onverwacht verdrinkt, gaat haar vriendin op speurtocht naar de raakvlakken tussen de mythische voorstelling op het raam en deze mogelijke misdaad. Met steun van een charmante politieman en dankzij een groot inlevingsvermogen ontsluiert ze oude en nieuwe geheimen. Een ongemeen boeiende misdaadroman vol poëtische en mythologische elementen die het directe inzicht in gebeurtenissen uit verleden en heden lijken te versluieren maar uiteindelijk toch de plot in zich dragen. Uiterst verhalend en van een hoog literair gehalte. (Bibliotheekrecensie)

 1842: Het Engelse marktplaatsje Cranford in het graafschap Cheshire staat aan de vooravond van grote veranderingen. Want vanuit de industriestad Manchester rukt de spoorlijn gestaag op. Het brengt niet alleen vooruitgang, maar zorgt bij de inwoners ook voor onrust. Angst voor gastarbeiders, angst voor verval van normen en waarden en voor gevoelens van onveiligheid.

De jonge arts Frank Harrison komt dat jaar in Cranford praktijk houden. Ook zijn komst zorgt voor veel rumoer. Niet alleen vanwege zijn vernieuwende medische ingrepen en kennis, maar zijn komst doet ook de harten van de vrouwelijke bevolking van Cranford sneller kloppen.

Met onder meer Judi Dench (Casino Royale, Shakespeare in Love, Ladies in Lavender), Michael Gambon (Gosford Park, Harry Potter), Simon Woods (Rome, Spooks, Pride & Prejudice) en Imelda Staunton (Little Britain, Harry Potter and the Order of the Phoenix).

Cranford is gebaseerd op de romans van de 19e eeuwse Britse schrijfster Elizabeth Gaskell. (Bron: NCRV)

Ik zag deze 5-delige reeks eerder dit jaar op de BBC en het werd ook getoond op de NCRV. Een absolute aanrader! Zelfs indien je de eerste episode gemist hebt kan je alsnog inpikken voor het vervolg. Prachtig en uitstekend Brits drama -genre tussen Dickens en Austen – met een rits aan Britse topacteurs.

Chapter 1

In the first place, Cranford is in possession of the Amazons; all
the holders of houses above a certain rent are women.  If a married
couple come to settle in the town, somehow the gentleman
disappears; he is either fairly frightened to death by being the
only man in the Cranford evening parties, or he is accounted for by
being with his regiment, his ship, or closely engaged in business
all the week in the great neighbouring commercial town of Drumble,
distant only twenty miles on a railroad.  In short, whatever does
become of the gentlemen, they are not at Cranford.  What could they
do if they were there?  The surgeon has his round of thirty miles,
and sleeps at Cranford; but every man cannot be a surgeon…

http://www.gutenberg.org/dirs/etext96/crnfd10.txt

Een klooster biedt asiel aan een vermeende oorlogsmisdadiger. Pater Anselmus, voor zijn intreden jurist, raakt betrokken bij het onderzoek. Hij ontdekt dat de Kerk een rol heeft gespeeld bij de vlucht van de nazi naar Engeland.

Tegelijkertijd besluit Agnes, overlevende van concentratiekampen en nu stervend, haar geheimen aan haar kleindochter Lucy toe te vertrouwen. Zij was lid van een groep die joodse kinderen in veiligheid bracht. Door verraad is de groep opgerold en zijn de leden weggevoerd naar kampen.

Terwijl Anselmus steeds achter de feiten aanloopt en door gebrek aan volledig overzicht verkeerde conclusies trekt, volgt een rechtszaak tegen de ex-nazi. Het feit dat hij een kind gered heeft, spreekt in zijn voordeel. De afloop blijkt echter heel verrassend te zijn.

Dit opmerkelijke debuut van een ex-monnik die jurist werd, verrast de lezer steeds opnieuw. Verkeerde interpretaties van slachtoffers hebben grote gevolgen voor henzelf en hun kinderen. Een boeiend, spannend verhaal, dat ontroert door de realistische beschrijvingen van emoties en ervaringen. Beslist een aanrader! (Bibliotheekrecensie)

Het verhaal van Agnes is gebaseerd op de ervaringen van Brodricks moeder, die in de Tweede Wereldoorlog joodse kinderen Nederland uit smokkelde. Zij was de enige van haar Amsterdamse verzetgroep die de oorlog overleefde. (Zijflap)

Persoonlijke mening: Dit is een van de mooiste en beste boeken die ik in de loop van dit jaar gelezen heb. In deze roman zijn geschiedenis en fictie kunstig verweven. Historische achtergrond: Parijs onder de Duitse bezetting tijdens WOII en het Vichy-regime met de massale deportatie van Franse joden. Het heden speelt zich af in Engeland, deels in Londen en deels in een abdij. Lezen…

Restaurateur-schilder Georges Ouvry moet in een Antwerpse woning een plafondschildering herstellen waarop het oudtestamentische tafereel van de kuise Suzanne staat afgebeeld. Gaandeweg ontsluiert hij het mysterie rond dit werk. Het huis was in de 16de eeuw een schuilplaats voor hervormingsgezinde Augustijnermonniken én de plek van waar de leer van Luther werd verspreid. Waarom had de schilder ervan precies dit verhaal afgebeeld in de maanden dat hij ondergedoken zat? Omwille van de erotische geladenheid of de ketterse gedachten? En wat is het verband met de collectie bijbels en kerkschatten die Ouvry ook in het huis ontdekt?

Ouvry komt terecht in de bizarre wereld van bibliofielen, kunstkenners en collectioneurs. Hij raakt verwikkeld in de nietsontziende jacht op een bijzonder kostbare piraatdruk van Wiliam Tyndales Nieuwe Testament uit 1526. Moord, doodslag, bedrog, geheime verhoudingen… alles drijft de spanning op.

Deze historische bibliothriller speelt zich af tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog in het bezette Antwerpen. Een kunstig geconstrueerde roman die je vanf de eerste pagina aangrijpt. (Tekst op de achterflap)

Persoonlijke mening: Voor wie graag een spannend boek leest met een goed uitgespitte historische achtergrond is dit zeker een aanrader. Een stukje Belgische geschiedenis i.e. de Duitse bezetting tijdens WOI en zeer zeker een interessant stukje Antwerpse geschiedenis tijdens WOI en – voor ons misschien wat minder bekend – tijdens de reformatie in de 16de eeuw. Voeg daar een intrigerend verhaal aan toe en de cocktail is geslaagd… Veel leesplezier!

Het weer van morgen 6 november is bepalend voor de rest van het jaar…

‘Het weer van Leonardusdag blijft gewoonlijk tot kerstdag’

WEETJES

De Heilige Leonardus (Frankrijk, 6^de eeuw A.D.) was een Frankisch edelman, die door bisschop Remigius van Reims bekeerd werd.

Leonardus is de patroon van de boeren en het vee, de paarden, de stallen, de stalknechten, de vervoerders, (koper)smeden, slotenmakers, lastendragers en kuipers, fruithandelaars en berglieden, mijnwerkers en kruideniers. Hij wordt aanroepen door vrouwen tijdens hun bevalling, tegen hoofdpijn en geslachtsziekten en tegen inbraken en inbrekers. Hij is ook de patroon van de krijgsgevangenen, naar de legende dat Clovis hem beloofde om iedere gevangene vrij te laten, die Leonardus kon bezoeken. In de christelijke iconografie is het attribuut van  Leonardus dan ook een paar boeien, soms gebroken..

De wraak van Baudelaire – Bob Van Laerhoven

Parijs, september 1870. De eerste Pruisische obussen treffen de stad. De arbeiders creperen van de honger. De adel zoekt zijn toevlucht in orgieën en séances. Artiesten klagen de dreigende burgeroorlog in Frankrijk aan en roepen op om verenigd tegen de Pruisische ‘pinhelmen’ te strijden. De Parijzenaars zitten als ratten in de val, maar worden gefascineerd door een reeks dramatische misdaden die hen de oorlogsrealiteit doet vergeten.
 
Commissaris Lefèvre, een oudgediende van het Frans-Algerijnse conflict die de trauma’s van die wrede woestijnoorlog in zich meedraagt, moet de bizarre moorden oplossen. Op elk lijk worden versregels uit de omstreden bundel De bloemen van het Kwaad van de pas gestorven Charles Baudelaire gevonden.
 
Lefèvre komt op het spoor van een duivels complot dat zich vertakt tot het hof van Napoleon III zelf. Dat houdt commissaris Lefèvre niet tegen, tot zijn onderzoek hem leert dat het kwaad overal is. Ook in hemzelf. (Tekst op de achterflap)

Persoonlijke mening: Het was mijn eerste kennismaking met Van Laerhoven (via Sietobesoft). Dat hij kan schrijven staat buiten kijf en hij is bovendien niet meer aan zijn roefstuk toe. Met deze roman heeft  wel de Hercule Poirotprijs 2007 gewonnen. Om die tijdsperiode te beschrijven heeft hij goede research gedaan en de sfeer weet hij plastisch te beschrijven. Enkele zaken stoorden mij (maar dat is dan héél persoonlijk) zoals enkele lang uitgesmeerde erotische scènes, het in het verhaal verwerken van een ‘zogenaamde’ tweelingzus van Baudelaire die voor de buitenwereld werd verborgen gehouden en Henri Toulouse (Lautrec) die helemaal niet waarheidsgetrouw is weergegeven…maar dat is het voorrecht van de auteur dat hij een loopje mag/kan nemen met de waarheid!

***********

De rustige kust – Alex Barclay

‘Niets is wat het lijkt’ (ondertitel)

Na een dramatisch afgelopen ontvoeringszaak gaat de New Yorkse rechercheur Joe Lucchesi langdurig met verlof. Hij vertrekt met zijn vrouw Anna, en hun 16-jarige zoon Shaun voor een jaar naar een klein dorpje in Ierland waar Anna, binnenhuisarchitecte, een oude vuurtoren gaat opknappen. Ze voelen er zich al gauw helemaal thuis, zelfs zoon Shaun, die verliefd wordt op Katie, een leuk Iers meisje van school. Maar als Katie verdwijnt en later dood in de bossen achter de vuurtoren wordt gevonden, valt de verdenking op de Lucchesi’s en verandert hun leven in een nachtmerrie. Het dorp keert zich tegen hen. Lucchesi gaat op onderzoek uit en ontdekt dat ook Anna en Shaun geheimen hebben.

In een tweede verhaallijn sluiten twee tienerjongens in 1985 in Texas een bondgenootschap dat verstrekkende gevolgen zal hebben. Heel spannende, goed geschreven en gecomponeerde psychologische thriller met interessante hoofdpersonen, een goed plot met mooie, onverwachte wendingen, waarin de twee verhaallijnen uiteindelijk mooi in elkaar grijpen. (Bibliohteekrecensie)

Persoonlijke mening: Zeker een geslaagde debuutroman – een literaire thriller. Niet aan te raden voor ‘gevoelige zielen’…

Een tijdloos verhaal van hartstocht en idealisme, het verhaal van mannen en vrouwen wier leven in het teken staat van een kathedraal in wording.

De plaats is Engeland in de twaalfde eeuw, een tijd van burgeroorlog, honger, godsdiensttwisten en voortdurende strijd om de troon. En een tijd waarin menselijke aspiraties tot in de hemel reiken.

Wanneer meesterbouwer Tom met zijn hongerende gezin aanklopt bij abt Philip van het klooster van Kingsbridge beschouwt Philip dit als een teken van de hemel.

Philip en Tom koesteren dezelfde droom: de bouw van een kathedraal van eeuwige schoonheid. De verwezenlijking van die droom zal veertig jaar vergen.

Spelingen van het lot en de natuur stagneren de bouw voortdurend. Bovendien hebben een ambitieuze bisschop, ten prooi aan goddeloze jaloezie, en een gewetenloze edelman, een pact gesloten om Philip ten val te brengen. Maar idealisme is even moeilijk uit te roeien als afgunst en steen voor steen, in zweet gedrenkt, verrijst een schitterend bouwwerk dat de eeuwen zal trotseren. (Tekst op de achterflap)

Persoonlijke mening

Het was een kanjer om te lezen, welgeteld 1005 pagina’s. Ik ben er goed 3 weken zoet mee geweest, maar er waren wel enkele lectuurloze dagen bij…

De schrijver heeft weinig aan het toeval overgelaten en zich goed laten bijstaan door historici bekend met de Middeleeuwen en in het bijzonder met de bouwmethoden in die tijd. Een kathedraal bouwen kan je immers niet vergelijken met het optrekken van middeleeuwse houten of stenen huizen of stevige vestingen.

Follett geeft in zijn boek een volgens mij accuraat verslag van het reilen en zeilen in het middeleeuwse feodale systeem en alles wat er bijkomt met oog voor detail en authenticiteit.

Ik moet toegeven dat er soms langdradige passages waren, een te lang uitgesponnen gevecht, liefdescène en/of verkrachting. Maar dat nam ik er graag bij vooral omdat hij zijn hoofdpersonages zo mooi beschrijft – mensen van vlees en bloed die je bijblijven. You love them or you hate them!

Volgens mijn bescheiden mening is dit een groots en menselijk epos van formaat. Het mag dan misschien 10 jaar geleden geschreven zijn – de inhoud van het boek is een universeel gegeven!

Met dank aan Moekemicheline voor de leestip.

Roosvenster kathedraal St. Denis (Frankrijk) waarvan sprake in het boek

De oorspronkelijke titel luidt: The Pillars of Earth.

Er is ook een vervolgverhaal dat los ervan kan gelezen worden: World without End (Brug naar de hemel) gesitueerd in Kingsbridge (fictieve stad) in de 14^de eeuw.

Wie er meer wil over lezen kan hier terecht

“Tevredenheid is de steen der wijzen die alles wat hij aanraakt in goud verandert.”

-Benjamin Franklin

‘A man can do only what he can do. But if he does that each day he can sleep at night and do it again the next day.‘
~Albert Schweitzer (14 januari 1875 – 1965) – Lutherse theoloog,  filosoof, arts, missionaris (Afrika),  gerenommeerd organist en vertolker van Bach, humanist en Nobelprijswinnaar voor de Vrede in 1953.

Pieter Bruegel de Oudere (1525–1569), Kindermoord te Bethlehem, olieverf op doek (111×160 cm) — 1566-1567. Kunsthistorisches Museum, Wenen

Vandaag viert men in het christendom en met name in de katholieke kerk het martelaarschap van de onschuldige jongetjes van Bethlehem die op gezag van koning Herodes de Grote werden vermoord.

Het tweede hoofdstuk van het Evangelie van Matteüs meldt dat Herodes bang was dat de komst van een nieuwe Joodse koning het einde van zijn macht zou betekenen. Van de Wijzen uit het Oosten hoorde hij dat die nieuwe koning in Bethlehem geboren zou worden. Toen de Wijzen in een droom vernamen dat Herodes kwaadaardige bedoelingen had en het Kerstkind wilde doden, leidden ze hem om de tuin. Daarop ontstak Herodes in een hevige toorn. “Hij zond zijn mannen uit en liet in Bethlehem en omstreken al de jongens van twee jaar en jonger vermoorden”(Mt 2:16). De katholieke traditie leert dat God de onschuldige jongetjes van Bethlehem had voorbestemd om door hun dood te getuigen van de Messias. Sinds de vijfde eeuw worden zij daarom als heiligen vereerd.
In de loop van de tijd werd Onnozele Kinderen een (kerkelijk) kinderfeest. In die hoedanigheid werd het in Nederland uiteindelijk overschaduwd door de viering van Sint-Nicolaas.

Op Onnozele Kinderen waren vroeger de kinderen de baas en trokken zij als volwassenen gekleed langs de deuren om geld of snoep te vragen.

‘Geschiedenis gaat bijna altijd over slechte mensen waarover men later niets dan goed zegt’.
-Friedrich Nietzsche

“Geschichte handelt fast nur von schlechten Menschen, die später gutgesprochen worden sind.”

Moord in het klooster (2004)
-Michael Jecks

Als in 1321 in het klooster van St. Mary een jonge non op mysterieuze wijze sterft, vraagt de bisschop sir Baldwin een onderzoek in te stellen. Samen met zijn vriend, baljuw Simon Puttock, reist de ridder naar het klooster in Belstone, waar contemplatie en spiritualiteit blijken te hebben plaatsgemaakt voor naijver, hebzucht, dronkenschap en seksuele losbandigheid.

Baldwin en Puttock komen er al snel achter dat de overleden non een godvruchtig meisje was dat het als haar taak zag haar medezusters weer op het rechte pad te brengen, hetgeen haar niet bepaald geliefd maakte. Haar dood was dan ook geen ongeluk maar moord.

Baldwin en Puttock ondervinden bij hun onderzoek heel wat tegenwerking en kunnen helaas niet voorkomen dat nog twee jonge novicen om het leven komen. Pas dan vallen alle puzzelstukken op hun plaats en kunnen zij een moorddadige wolf in schaapskleren ontmaskeren.
(tekst op de achterflap)

Persoonlijke mening
Tijdens mijn laatste bibbezoek stuitte ik toevallig op een 10-tal boeken van Michael Jecks met Middeleeuwse thrillers à la Brother Cadfael van Ellis Peters. Ik dacht er een goede zaak mee te doen met bovenvermelde titel te lezen. Maar ik ben zwaar ontgoocheld – dit is het slechtste boek dat ik dit jaar gelezen heb.
Pluspunt
Vlot geschreven, dat wel, en de schrijver heeft ook genoeg research gedaan over (gemengde) kloosters en het leven in de late Middeleeuwen in Engeland. Dat in die kloosters een loopje genomen werd met de geloften van kuisheid is ook algemeen geweten. Dat in die kloosters méér gedronken werd dan goed was voor de nonnen en de broeders is ook geen geheim. Wijn en bier stond op het dagelijkse menu omdat wat de pot schafte geen grote voedingswaarde bezat…Vooraan in het boek een praktische verklarende woordenlijst: calefactorium, lavatorium, suffragaan etc…
Minpunt
Véél personages, povere plot (lees: goedkoop verhaal) en om elke hoek van het kloostercomplex ofwel een dronken non of een priester die een novice verleidt etc…Totdat het zowat je strot uitkomt!
Neen, ik raad het jullie helemaal NIET aan

Ter gelegenheid van 11 november een naar de keel grijpend oorlogsgedicht van Wilfred Owen – ANTHEM FOR DOOMED YOUTH – met aansluitend een sterke vertaling van Tom Lanoye

What passing-bells for these who die as cattle?
Only the monstruous anger of the guns.
Only the stuttering rifles’ rapid rattle
Can patter out their hasty orisons.

The pallor of girls’ brows shall be their pall;
Their flowers the tenderness of patient minds,
And each slow dusk a drawing-down of linds.
-Wilfred Owen (1893-1918)

Engelse soldaten aan het Belgische front, 1917

LOFZANG OP GEDOEMDE JONGE GASTEN

Welk klokgelui betaamt voor wie vergaan als dieren?
Alleen het monsterlijke woeden van mortieren.
Of neen, alleen de ratel van een mitraillette -
Geen mens raffelt zo schoon een laatste schietgebed.

Voor hen geen bel of toeters, krans of kerkhofblom.
Geen treurmuziek – tenzij stampei van die orkesten
Die slechts bestaan uit slagwerk van kartets en bom
En bugels, jankend over droevige gewesten.

Waar brandt hun kaars? De vlam die hun ten afscheid heet?
Niet in de hand van jonge broertjes. In hun ógen
Laat nooit het vuur dat hen gedenken zal zich doven.

De bleekheid van verloofdes dient hun lijk tot kleed.
Eén bloem: de tedere berusting der beminden.
En elke schemering: het luiken van de blinden.

vert. Tom Lanoye
Niemands land. Gedichten uit de Groote Oorlog
Amsterdam, Prometheus, 2002

Op het duitse soldatenkerkhof uit 1914-1918 in Vladslo (W-Vlaanderen) liggen maar liefst 25.638 Duitse soldaten begraven, maar ook heel wat gesneuvelden uit Vlaanderen, Henegouwen, Namen en Luik.
De eindeloze rijen grafstenen en het bekende beeldhouwwerk ‘Het Treurende Ouderpaar’ van Käthe Kollwitz-Schmidt, dat ze creëerde voor haar gesneuvelde zoon Peter(17), maken het tot een van de meest indringende militaire begraafplaatsen.

als ge van ze leven in de westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als g’ alhier passeert
den oorlog ga j’ hier were vinden

laat de bomen nu maar zwijgen
en dat ‘t gras niets verteld
en de wind moet ‘t ook maar nie zingen
dat julder’n dood tot niets hè geteld
dat waren al te schrik’lijke dingen
….
-Willem Vermandere