Uit: A Ceremony of  Carols – Benjamin Britten

Ik wens jullie allen een ZALIG KERSTFEEST!

Ter verduidelijking en om alle misverstanden uit de wereld te helpen – ik houd van Bach & gans zijn familie. Bach is een geniaal en fantastisch componist die zijn tijd ver vooruit was… Bach op zondagvoormiddag is een hoogdag voor mij; maar ook op andere dagen kan Bach mij bijzonder bekoren en vervoeren! Maar ik ben een ‘beetje kwaad’ en ontgoocheld!

Klara heeft beslist – omdat Bach de top-3 haalde vorige week – om nu vanaf Kerstavond (na de Tuin van Eden) tot en met 28 december middernacht niks anders dan muziek te draaien van Bach & familie! Van een overdosis gesproken…

Er is zoveel mooie kerstmuziek die niet aan bod zal komen gedurende die enkele cruciale dagen waarop eigenlijk alleen maar ‘kerstmuziek ‘ kan geapprecieerd worden! Waarom doet Klara dat??

In mijn kleine doch compacte verzameling kerstmuziek heb ik zo veel mooie pareltjes (gelukkig dat ik die heb!) die tijdens deze  kerstdagen op Klara helemaal niet aan bod kunnen komen! Ik denk aan de mooie & traditionele  X-mas Carols uit Engeland. Ik heb ook nog een  CD met  oudere kerstliederen : ‘An early English Christmas collection’! ‘El noi de la Mare’ – een allerminst traditionele kerst-CD met  een droom van  meer zuiderse en volkse kerstmuziek uit de renaissance van de groep ‘Zefiro Torna… En ik heb het nog niet eens gehad over onze eigen Vlaamse kerstliederen, de Duitse meer romantische liederen en ook enkele mooi Franse traditionals!

Zoals ik zei: Ik ben een beetje kwaad en ontgoocheld! Doch Kerstmis is niet de periode om dergelijke gevoelens te koesteren. Ik heb mijn CD’s  en als ik genoeg heb van ‘Bach & Co’, dan bestaat er nog altijd zoiets als een knopje om naar een andere ‘klassieke’ zender over te schakelen…

Ik wil graag een paar muziekstukjes met jullie delen op mijn blog, maar ik weet bij god niet hoe ik daar moet aan beginnen. Mijn muziek staat bij ‘Mijn muziek’ en ik werk met Windows Mediaplayer. Wie kan er mij helpen of een tip geven? Alvast bedankt 

En wat is jullie favoriete kerstmuziek?

VARIATIES OP EEN THEMA

In fel contrast met het ijle blauw van een winteravond streek een bende spreeuwen neer op de elektriciteitskabels. Ze kwetterden een levendig driestemmig lied met veel vierde en achtste noten. Van een ‘parlando ma non troppo’ was hier absoluut geen sprake…

Dagboek: November 1998

Zoals de spreeuwen daar op die draden zaten dacht ik onmiddellijk aan een goedgevulde muziekpartituur met veel vierde en achtste noten. Ze kwetterden een driestemmig lied in vivace, soms zelfs agitato. Plots, alsof een onzichtbare dirigent een teken had gegeven vloog de hele troep geanimeerd op om enkele meters verder weer neer te strijken en hun gekwetter te hervatten. Alsof er niets gebeurd was… 

Dagboek: 2 januari 1999

Vrijdag wenste ik jullie allen een goed weekend – in te vullen alnaar keuze, behoefte en/of sociale verplichtingen. Ik liet verstaan dat ‘de heer des huizes’ en ikzelf verwacht werden op het St. Ceciliafeest van de fanfare waarvan echtgenoot reeds meer dan 50 jaar actief lid is als trombonist en in de jaren waarin ik kennis met hem maakte ( begin jaren ‘70) was hij zelfs dirigent – waarna hij het dirigeerstokje doorgaf aan zijn neef beroepsmuzikant die datzelfde stokje ondertussen ook al doorgaf aan zijn zoon eveneens zijnde  beroepsmuzikant! Bovendien is echtgenooot met zijn 71 jaar nu ook de oudste muzikant van de fanfare alwaar hij zeer geliefd is…Ere wie ere toekomt!

Ik geef eerlijk toe dat ik geen feestneus ben en dat ik er elk jaar tegenop zie! Dit jaar was het niet anders dan gewoonlijk… Dit feest is ook telkenmale een gelegenheid om mezelf eens in het ‘nieuw’ te steken en die outfit telt dan ook voor de eindejaarsfeesten. Ik vermeld er eerlijkheidshalve nog even bij dat ik ’shoppen voor kledij’ een kwelling vind! Daar zie ik al evenzeer tegenop als het feest zelf… Ik heb een maatje meer (niet dat je mij kan rollen!) - en dan wordt het sowieso al moeilijker om met een beperkt budget iets degelijks en modieus te vinden want wat kledij betreft ben ik niet echt een ijdeltuit. Ik draag het liefst eenvoudige en gemakkelijk zittende kledij maar ik kan en wil er geen fortuin aan spenderen… Dit jaar verliep die aankoop héél vlot – ik had nog een leuke rok van vorig jaar met gemakkelijk zittende laarzen. Met de geapprecieerde hulp van een vriendelijke verkoopster kocht ik een bijpassend klassiek t-shirt met lange mouwen, een gebreide klassieke bolero met driekwartmouw van gepaste lengte voor een vrouw van eind 50 en ook nog een modieuze halsketting… Ik was tevreden en vol zelfvertrouwen met mijn aankoop die goed binnen de prijzen viel – niettegenstaande dat gebeurde in een speciaalzaak voor een maatje meer… Ik zag het helemaal zitten!

Het toeval wil nu dat ‘de heer des huizes’ reeds enkele weken sukkelt met een hardnekkige verkoudheid (en naar de dokter gaan staat niet in zijn agenda!). Vrijdag echter had ik in de mot dat een derde herval in de maak was en in de namiddag kreeg hij zelfs last van een ‘piepende’ ademhaling, wat mij helemaal niet zinde.  Ik dacht alleen maar aan de dag erop want voor een muzikant is St. Cecilia een zware dag (ahum, vooral wat het pintjes hijsen betreft maar ‘de heer des huizes’ is een verstokte geheelonthouder!). Dat begint rond een uur of vier met een optocht naar de kerk, dan de kerkdienst, achteraf nog een optocht, een paar cafébezoeken en daarop volgt dan het eigenlijke feest met de nodige toespraken, decoratie van verdienstelijke muzikanten waarop de maaltijd volgt en de nodige en/of verplichte danspasjes. Vrijdagavond zocht echtgenoot tegen zijn gewoontes in al vroeg de bedstede op en ik liet verstaan dat het er niet goed uitzag voor de dag erop waarop hij gevat antwoordde: Morgen is een andere dag! Zaterdagmorgen rond een uur of 9 informeerde ik naar zijn staat van gezondheid waarop ‘de heer des huizes’ liet verstaan dat hij paste voor het feest van St. Cecilia. Ik viel bijna uit de lucht… Dat was de allereerste keer in zijn carrière als muzikant dat hij dat feest aan zich liet voorbijgaan. Ik geef toe – hij zag er beroerd uit maar wel niet zieker dan de dag ervoor anders had ik erop gestaan dat hij toch naar de dokter ging. Maar een muzikant ‘in ademnood’ kan niet naar behoren functioneren en trombonespelen is niet van het gemakkelijkste. Daarbij was het geen weer om er een hond (lees: verkouden muzikant) door te jagen… Daarop heb ik een paar leden van het bestuur verwittigd evenals mijn oudste zoon die bas speelt (den bombardon) en dat was het… Met een snipverkouden muzikant en een in de sneeuw gevallen St. Cecilia had ik dus een héél kalm weekend met echtgenoot te bed en de kinderen afgezegd voor het wekelijkse zondagnamiddagbezoek. Mijn nieuwe outfit hangt nu te wachten op Kerstmis en blogger dezes heeft ondertussen opkomende hoofd, keel- en oorpijn… Wordt hoogstwaarwaarschijnlijk vervolgd!

‘De heer des huizes’ is ondertussen aan de beterende hand – gelukkig maar! Want ik was ongerust…

Music is the mediator between the spiritual and the sensual life.  ~Ludwig van Beethoven

De dagen worden van langsom korter, nog een flinke maand te gaan en ze beginnen weer te lengen! Een mens heeft nood aan een ‘hoopvol vooruitzicht’ om het dagelijkse jachtige en kommervolle leven aan te kunnen… Dat is toch wat ik ervaar – alhoewel ik er meteen en oprecht aan toevoeg dat ik van nature een ‘kleine zwartkijker’ ben die ‘toch’ met alle middelen voorhanden probeert om die duistere dagen zinvol (doch eenvoudig) in te vullen… Voor mij persoonlijk is dat een lichtje/een lichtpunt, onder de vorm van één brandende kaars. Geen massa’s theelichtjes en geurkaarsen en wat er nog allemaal bestaat – neen, een doodsimpele eenvoudige kaars! Vorig jaar wijdde ik daar ook een logje aan onder de titel ‘rituelen…

Het ritueel is er nog altijd – alleen steek ik die kaars van langs om vroeger aan – vooral als er geen zon is. Gelijk nu de laatste dagen die nogal somber zijn want de zon laat het afweten…

Ik voeg er nog aan toe dat ik wel méér in huis heb dan die éne simpele kaars maar dat houd ik voor speciale gelegenheden, als alle kinderen er zijn, of voor grotere familiebijeenkomsten en vooral dan in de kerstperiode (die absoluut niet mijn favoriete periode is, afgezien van de mooie Engelse Christmas carols en oudere kerstmuziek uit de renaissance- en barokperiode ) die mij dan samen met die kaarslichtjes  daadwerkelijk helpen om die periode zonder al te veel stress en depressieve toestanden door te komen.

‘Better to light a candle than to curse the darkness’ (Chinees gezegde)

Soldiers Song – Sarah Bettens

Mother, I’m fine, everything’s ok
It doesn’t help to worry anyway
I’ll be back before you know
You will be so proud to know
I was strong, I didn’t let you down

Mother, I lied, this is not for me
I’ve seen so many people die and somehow I’m still here
And I don’t know why I should be
The lucky one who gets to see
Another morning through these tired eyes

Mother, I’m dying, nothing more to give
My body breathes, but I don’t want to live
And the bullet that’s supposed to go
Inside some poor son’s back
I hope it blows up in my face, so I can say

Mother, I died, and you won’t have to know
There’s nothing left but anger in my soul
I never found my truth out there
I never knew why we were there
I lost my youth, but no one seemed to care

Mother, I’m fine, everything’s ok
It doesn’t help to miss me anyway
I’ll be in your heart you know
And you will be so proud to know
I was strong, I didn’t let you down

I didn’t let you down…

-Sarah Bettens

Binnenkort bieden de Vlaamse bibliotheken een aanzienlijke muziekcollectie digitaal te leen aan. Muziekliefhebbers kunnen dan van thuis uit digilenen:

Per week kunnen ze tot honderd muziekbestanden gratis downloaden om op de eigen pc te beluisteren. Een gebruiker kan elk bestand maar één keer digilenen. Na zeven dagen vernietigt het bestand zichzelf.

Bron: Taallink 151 e-zine

www.taaltelefoon.be

Van dit liedje word ik echt vrolijk… en jullie?

‘A man can do only what he can do. But if he does that each day he can sleep at night and do it again the next day.‘
~Albert Schweitzer (14 januari 1875 – 1965) – Lutherse theoloog,  filosoof, arts, missionaris (Afrika),  gerenommeerd organist en vertolker van Bach, humanist en Nobelprijswinnaar voor de Vrede in 1953.

De heilige Cecilia (? – 230) is een Romeinse martelares en heilige in de Katholieke kerk.

Volgens de legende kwam ze uit een Romeinse voorname familie, ‘gens Caecilia’. Ze zou zeer jong zijn gedwongen te huwen met iemand uit een andere Romeinse adellijke familie. Ze vond troost in de muziek en stierf de marteldood omstreeks 230. Ze werd patrones van muziek, instrumentenmakers en koorzangers.
De feestdag van de heilige Cecilia is 22 november.
Als patrones van muzikanten werden talrijke muziekverenigingen, koren, fanfares en orkesten naar haar genoemd. Zelf was ze ook inspiratiebron van vele composities, zoals Henry Purcell’s hymne Hail! Bright Cecilia van 1692.

Gezien ‘de heer des huizes’ reeds 55 jaar actief lid (trombonist) is van de plaatselijke fanfare en tevens gewezen dirigent is het vandaag uiteraard feest! Na de mis die door de fanfare wordt opgeluisterd en waar ondergetekende nooit aanwezig is, volgt er een feestelijk avondmaal waarna de danslustigen de beentjes kunnen strekken.
Meestal ga ik er met tegenzin naartoe maar ik moet eerlijk toegeven dat het doorgaans best meevalt! Ik ben nu eenmaal geen feestneus…

Mijn klokradio staat afgestemd op Klara en de wekker loopt af om 7u.
Programma: Klara Wakker…
Niet dat ik altijd onmiddellijk opsta, soms druk ik nog eens op de snoozeknop. Zeven uur is vroeg en eigenlijk moeten wij hier voor niemand opstaan – maar met het ouder worden kan ik niet lang meer blijven liggen (rugpijn!) en bovendien verlang ik altijd naar een kopje koffie…
Om ter zake te komen! Tijdens het weekend wordt dat programma aan elkaar gepraat door Kurt Van Eeghem en ik moet zeggen – dat doet hij goed! Soms ernstig, soms met een kwinkslag, maar altijd met een gedicht erbij. Zondag laatst ging het als volgt – en ik was blij het gedicht te vinden op Internet:

NOVEMBER

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

-J.C.Bloem

DE STEM VAN EEN CELLO

Waaraan het geluid van een cello doet denken

de cellist Widlund vertelde me dat er
in dit instrument iets huist – een stem
een al heel oude stem waarnaar je zoekt
als je speelt en die je herkent
als je haar vindt

misschien is het dat waarom ik moet denken
aan de oudste geluiden die ik ken, zoals
neuriën, zingen, kreunen, huilen

en ook aan de kleuren van een woud in de herfst
alsof je het heimwee hoort van de cello
naar zijn herkomst

Rutger Kopland
(uit: Een man in de tuin
Amsterdam, 2004)

www.gedichtvandeweek.nl

Wij hebben Moeder Aarde in bruikleen gedurende de tijd die ons gegeven is hier op dit ‘ondermaanse’. Zoals alles wat we in bruikleen hebben dragen we daar zorg voor, we staan borg of garant en laten het geleende achter of retourneren het in dezelfde staat zoals we het ontleenden. Soms loopt er iets fout, er kan altijd een ongelukje gebeuren! Sommige mensen springen slordig of nalatig om met ‘andermans’ spullen.
Een simpel voorbeeld: een boek uit de bibliotheek! Daar vind je van alles in: haren, koffievlekken, koekkruimels, markeringen met balpen, ezelsoren, gescheurde bladzijden etc. Ach, het is toch niet van mij! Pfff…Après moi le déluge…Geef toe, zo’n boek krijg je zelf niet graag in handen!
Als het boek bv. door ons toedoen al te zeer beschadigd is moeten we daarvoor betalen. Normaal toch! Potje breek, potje betaal! Wie na ons komt heeft evenveel recht op een onbeschadigd of gaaf volledig exemplaar…
Zo vergaat het ook onze aarde of wereld, hoe je het ook wil noemen! Niettegenstaande de vele voorschriften, wetsvoorstellen en reglementeringen om onze aarde/milieu zoveel mogelijk te vrijwaren van vuilnis, luchtvervuiling, waterverontreiniging e.a. zijn we (ikzelf incluis!) nog veel te slordig of te laks. Het kan nog altijd beter…als eenieder een ‘tandje bijsteekt’ stelt dat méér voor dan de ’spreekwoordelijke druppel op een hete plaat’. Wie zei ooit:
Verbeter de wereld, begin met jezelf!

Ik denk vooral aan de wereld die onze kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen erven… Ik ben bang dat zij de rekening zullen moeten betalen van onze nalatigheid tegenover Moeder Aarde. Wie zijn wij om hen dat aan te doen?

Ik vond het gepast om hier vandaag het mooie lied van Louis Neefs te plaatsen:
Laat ons een bloem… in een vertolking van Yevgueni. Enjoy…

Wij behandelen de aarde alsof we er een in reserve hadden.
(Jane Fonda)

Laat ons een bloem
(Louis Neefs)

Dit is een lied voor de mensen die zorgen
dat morgen de mensen al dood zullen zijn,
dit is een lied voor de doden van morgen,
begraven, gekist in een stenen woestijn.

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is,
laat ons een bloem en het zicht op de zee,
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is,
de wereld die moet nog een eeuwigheid mee…

Je breekt en je hakt en je boort door de bergen,
je maakt elke heuvel gelijk met de grond,
de reuzen van nu lijken morgen maar dwergen,
vooruitgang, vernielt wat er gisteren nog stond.

De vis en de zeeën vergiftigd gestorven,
het zand op de stranden vervuild met mazout,
en jij door de tankers en chequeboeks bedorven,
je weet zelfs niet meer waar de meeuw heeft gebroed.

En zo zal dan morgen het leven verdwijnen,
verslagen door staal en gewapend beton,
de maan zal dan koud op je nachtmerrie schijnen,
geen mens die nog weet hoe het einde begon.

]]>