There is an old Chinese tale about a woman whose only son died. In her grief, she went to the holy man and asked, “What prayers, what magical incantations do you have to bring my son back to life?”

Instead of sending her away or reasoning with her, he said to her, “Fetch me a mustard seed from a home that has never known sorrow. We will use it to drive the sorrow out of your life.” The woman went off at once in search of that magical mustard seed.

She came first to a splendid mansion, knocked at the door, and said, “I am looking for a home that has never known sorrow. Is this such a place? It is very important to me.”

They told her, “You’ve certainly come to the wrong place,” and began to describe all the tragic things that recently had befallen them.

The woman said to herself, “Who is better able to help these poor, unfortunate people than I, who have had misfortune of my my own?”

She stayed to comfort them, then went on in search of a home that had never known sorrow. But wherever she turned, in hotels and in other places, she found one tale after another of sadness and misfortune.

The woman became so involved in helping others cope with their sorrows that she eventually let go of her own. She would later come to understand that it was the quest to find the magical mustard seed that drove away her suffering.

-Author unknown

Er was eens een moestuin vol groenten, fruitbomen en allerlei planten. Zoals alle moestuinen was het er koel en aangenaam. Het was een lust om onder een of andere boom te zitten om al die groene pracht te aanschouwen en om te luisteren naar het gezang van de vogels.

Maar ineens, op een mooie dag, begonnen er enkele speciale uien te groeien. Elke ui had een ander kleur : rood, geel, oranje, paars…

Ze waren verblindend en schitterend zoals de kleuren van de regenboog, zoals de kleur van een glimlach of de kleur van een mooie herinnering.

Na grondig onderzoek naar de oorzaak van die mysterieuze pracht bleek dat er in het hart van elke ui (ja, want ook uien hebben een hart), een edelsteen zat. De ene had een topaas, de ander een aquamarijn, een lazuursteen of een smaragd.

Een echt wonder !

Maar om een onbegrijpelijke reden begon men te zeggen dat die uien gevaarlijk waren, ongeschikt, verwerpelijk…schandalig zelfs.

Kortom, de prachtige uien moesten hun intieme kostbare steen verbergen onder lagen en nog méér lagen, telkens donkerder en lelijker, om te verbergen hoe ze er van binnen uitzagen…zodat ze veranderden in heel alledaagse uien.

Toen kwam daar een wijze man voorbij die er van hield in de schaduw van de moestuin te zitten. Hij wist zóveel dat hij de taal van de uien begreep en bij begon hen vragen te stellen.

Waarom zie je er niet uit zoals je van binnen bent ?

En ze antwoordden hem :

-Ze hebben mij verplicht om zo te zijn.

-Ze deden mij lagen dragen.

-Ik heb zelfs lagen aangetrokken voordat ze mij verplichtten…

Enkele uien droegen wel tien lagen en herinnerden zich zelfs niet meer waarom ze de eerste lagen hadden aangetrokken.

Tenslotte begon de wijze man te huilen. Toen de mensen hem zagen dachten ze dat het normaal was dat wijze mensen huilen bij het zien van uien. Daarom huilt nu iedereen telkens een ui haar hart voor ons opent.

En zo zal het zijn tot het einde der tijden.

De fabel van de duif en de mier
-Aesopus

Dwars door het bos liep een helder, kabbelend beekje. Onder een grasspriet in de berm zat een mier. Die had erg veel dorst en daarom boog ze zich voorover om wat te drinken. Maar terwijl ze dat deed gleed ze uit en viel ze in het water. De stroom sleurde haar mee, ver weg stroomafwaarts. Hoe ze ook haar best deed, ze redde het niet om aan de kant te komen.

Op dat moment vloog er een duif boven de beek. Deze zag de in het water spartelende mier en had medelijden met het in nood verkerende diertje. De duif brak een takje van een in de buurt staande struik en liet dat in het water vallen. De mier aarzelde geen moment en klauterde vlug op het takje en bereikte zo veilig de oever.

Kort daarop was de mier aan het wandelen, toen ze de duif toevallig weer ontmoette. Een jager stond op het punt de vogel in een groot net te vangen. De mier, die zag wat er ging gebeuren, stak de man in zijn hiel. Deze gaf een gil van schrik. De duif hoorde het, werd bang en vloog weg.

De ene dienst is de andere waard!

http://www.beleven.org/verhalen/

Trouwe en gevatte bloglezeres Blanche antwoordde met een mooi commentaar in de vorm van een verhaal dat ik jullie niet wil onthouden. Het gaat als volgt:

De menselijke deugden en ondeugden speelden samen verstoppertje. De dwaasheid was aan de beurt om de anderen te zoeken. Ze vond de jaloezie, de moed, het geduld…,maar de verliefdheid kon ze niet vinden.
Toen de dwaasheid bij een ondoordringbare rozenstruik kwam vermoedde ze dat de verliefdheid zich daar zou schuilhouden. Boeh!!! riep ze hard.
De verliefdheid schrok, sprong op en kreeg een tak met doornen in de ogen.
De verliefdheid werd blind. De dwaasheid voelde zich heel schuldig.
“Maak je geen zorgen” troostte ze de verliefdheid, “vanaf nu zal ik je altijd vergezellen.”
(oorsprong mij onbekend)

Met dank aan Blanche

DE GEIT VAN KLEERMAKER ITZIK

Een Chassidisch verhaal

In het Russische stadje Nemirov woonde ongeveer tweehonderd jaar geleden een zekere Itzik, een kleermaker, die door de hele stad bekend was, minder om zijn naaiwerk dan om zijn luidruchtige, brutale kinderschaar – elf kinderen in totaal die allemaal de buurt onveilig maakten. Hoe hij met al die kinderen benevens vrouw, schoonmoeder en een oude tante in een bouwvallige hut met twee kamers nog vreedzaam leven kon, was een geheim dat niemand kon ontsluieren.

Niemand, behalve de rabbi, maar die was in privé-aangelegenheden zo gesloten als een graf. En als iemand hem vroeg: ‘Vertel eens, Itzik, waarom ben je zo ontzettend vrolijk?’ dan glimlachte de kleermaker ondeugend, keek op naar de hemel alsof hij wilde aanduiden dat alle geluk van boven kwam – en werkte ongestoord verder.Maar dat was niet altijd zo. Toen Jakob, zijn elfde kind, ter wereld kwam, dreigde er aan het echtelijk geluk een einde te komen. Al vroeg in de morgen begon het geruzie en gejank van de kinderen en het gemekker van de geit die in de tuin voor het huis stond vastgebonden. Het was om uit je vel te springen. En zo ging Itzik de kleermaker naar de rabbi om raad: ‘We hebben twee kamers, rabbi, en we zijn samen veertien zielen in totaal. Wat moet ik toch doen?’

Het gebeurde in de Middeleeuwen, de tijd van epidemieën, hongersnood en crisis. Een pelgrim op doorreis werd door honger gekweld en klopte op de eerste de beste deur aan. Daar zaten net toevallig enkele families samen: ze zaten zich, uit armoede, te warmen aan hetzelfde vuurtje.

De pelgrim begreep best dat de mensen doodarm waren en dat hij dus niet zomaar om wat voedsel kon bedelen. Hij stelde voor om een grote ketel soep te koken. Iedereen keen verbaasd op van dat voorstel want voor een ketel soep heb je toch heel wat nodig. Dat bleek geen bezwaar te zijn. De reiziger beweerde alles bij te hebben in zijn rugzak. Al wat hij nodig had was een grote ketel met water.

Goed, ze lieten het zich geen drie keer zeggen, haalden een reuze ketel water en zetten die op het vuur. En toen haalde de man uit zijn rugzak een steen. “Nee, nee, geen gewone steen”, zei hij toen hij de vragende blikken zag, “een echte soepsteen.”

Voorzichtig legde hij de steen in het water en nu maar wachten, vol spanning, vol nieuwsgierigheid. “De soep zou gekruid moeten zijn”, zei de man na een tijdje. Gelukkig was er nog wat zout thuis in huis en de buurvrouw had ook nog een blaadje laurier en een beetje Spaanse peper. Ze ging het halen. En nu maar weer wachten.

“Er moest eigenlijk nog een beetje vet in”, zei de pelgrim. Toen herinnerde zich iemand dat hij in de kelder nog wat soepvlees had. “Ze zou ook nog wat geboden moeten zijn”, zei de man weer, want hij had in het voortuintje een aardappelplant zien staan. De knolletjes gingen erbij. “Wat zou je denken van enkele worteltjes?”, zei plots iemand. En iemand anders dacht eraan dat hij nog een raap of twee liggen had, verstopt onder een matras. En nog iemand kwam met en struikje prei en de overbuurvrouw had nog een selderijtje en een handvol bonen en een savooikooltje… En in korte tijd was het huis gevuld met een adembenemende geur.

Daarna hadden ze gegeten, gegeten tot ze niet meer konden en nog was de soep niet op.

Toen nam de pelgrim dankbaar afscheid en wou vertrekken. “Je vergeet je soepsteen”, zei iemand. “Nee, die mag je houden”, antwoordde de man, “je kan er nog honderd keer soep van koken, als je maar net doet zoals wij daarnet gedaan hebben.”

“Toch een wondere steen”, zeiden de mensen toen de man de deur was uitgestapt.

Toen de pelgrim uit het zicht verdwenen was, raapte hij een nieuwe steen op van de weg en stopte hem zorgvuldig in zijn rugzak.

Bron: Wijze Woorden Wisseling (2000-2001)

Vriend Boom en ik hadden weer een gesprek. “Heb je dat ook niet af en toe,” vroeg ik hem, “dat je bepaalde dingen aan jezelf zou willen veranderen?” Boom schudde zijn takken heen en weer, een teken dat hij nadacht. Een paar bladeren vielen op de grond. “Je bedoelt dat ik zou willen dat m’n takken wat dunner of dikker zouden zijn of dat mijn bladeren een andere vorm zouden moeten hebben?”, vroeg hij uiteindelijk. “Inderdaad, zoiets.” Hij schudde bedachtzaam het hoofd.

“Ik kan me niet heugen dat ik daar ooit bij heb stilgestaan,” zei hij. “Maar er bestaat een verhaal van een boom die dat soort gedachten wel had. Hij leefde in een bos hier niet zo ver vandaan en toen hij van twijg was uitgegroeid tot een flinke boom, kreeg hij op een dag een slanke berk in de gaten die aan de overkant stond. Vanaf dat moment leek het wel alsof hij bezeten was van de mooie vormen van de berk, hij zaagde maar door over de slanke vormen en de elegante bewegingen. We werden er allemaal nogal moe van, kan ik je vertellen.” Boom zweeg. “Ja, en toen?” vroeg ik ongeduldig, “wat gebeurde er verder?” – “We probeerden hem allemaal ervan te overtuigen dat hij goed was zoals hij was, dat het nou eenmaal niet de bedoeling is dat we er allemaal precies hetzelfde uitzien.” – “Dat had zeker geen effect?” vroeg ik. Boom keek mij even aan en ik kon hem bijna horen denken. “Dat klopt,” vervolgde hij zijn verhaal. “Het werd nog erger toen hij op een gegeven moment zichzelf kon zien in het beekje dat zich vlak naast hem bevond. De hele dag maakte hij zich druk over zijn buitenkant waardoor hij als het ware vergat te leven. Het gevolg was dat hij er steeds slechter uit ging zien, zijn bladeren verloren langzaam hun glans en kleur.”

“Wat is er van hem geworden?” vroeg ik nieuwsgierig. “Het werd herfst en zijn bladeren vielen van hem af. De bladeren bedekten het beekje en hij kon zichzelf niet langer zien. Hij werd tegen wil en dank geconfronteerd met de naakte waarheid: zichzelf. Zijn aandacht verplaatste zich van de buitenkant naar de binnenkant, want het zou niet lang meer duren voordat de winter zijn intrede zou doen en hij moest zien te overleven. Dat zat nou eenmaal in zijn natuur.” Ik kon als het ware de wijze glimlach zien die door de woorden van Boom heenklonk. “Toen het weer lente werd, was hij de berk allang weer vergeten. Hij was trots op de hernieuwde kracht van zijn grove takken en op zijn glanzend groene bladeren. Vanaf dat moment stond hij alleen maar zichzelf te wezen in dat bos.”

“Mooi verhaal,” zei ik peinzend. “Ik heb het toch al vaker gezegd,” grinnikte Boom. “Groen is geen kleur, het is een zienswijze.” En hij strooide vrolijk nog wat bladeren in het rond.

Bron: Volksverhalen Almanak – Stichting Beleven
http://www.beleven.org/

LE CORBEAU ET LE RENARD – Jean de LA FONTAINE

Maître corbeau, sur un arbre perché,
Tenait en son bec un fromage.
Maître renard par l’odeur alléché ,
Lui tint à peu près ce langage :
«Et bonjour Monsieur du Corbeau.
Que vous êtes joli! que vous me semblez beau!
Sans mentir, si votre ramage
Se rapporte à votre plumage,
Vous êtes le phénix des hôtes de ces bois»
A ces mots le corbeau ne se sent pas de joie;
Et pour montrer sa belle voix,
Il ouvre un large bec laisse tomber sa proie.
Le renard s’en saisit et dit: “Mon bon Monsieur,
Apprenez que tout flatteur
Vit aux dépens de celui qui l’écoute:
Cette leçon vaut bien un fromage sans doute.”
Le corbeau honteux et confus
Jura mais un peu tard , qu’on ne l’y prendrait plus.
-Jean de La Fontaine

Meester raaf zat in een eikeboom.
Hij klemde in zijn bek een heerlijk brokje Gouda.
Meester vos, gelokt door deze droom
Van geur, keek op en sprak: “Doctor honoris causa,
U met uw wijs en alziend oog
En met uw glanzend zwarte toog,
Als ook uw stemorgaan zo mooi is als uw veren
dan moet toch ieder dier u als een feniks eren!”
Meester raaf, ontroerd door zoveel eer,
Wipte van tak tot tak en boog zich wat naar voren,
Keek toen trots over zijn snavel neer
Op meester vos en om zijn stem te laten horen
Gaapte hij met zijn bek héél wijd.
Maar ja, de kaas was hij toen kwijt.
Hij hapte er nog naar, keek treurig naar beneden.
De vos pakte zijn prooi en fleemde toen tevreden:
“Denk eraan, mijn waarde heer,
Elke vleier schenkt zijn eer
Aan door ‘t lot verwende vrinden
Die zichzelf belangrijk vinden.
Deze wijze les, helaas,
Kost u wel dit brokje kaas!”
Beschaamd verborg de raaf zich in de eiketakken
En kraste toen wat laat: “Mij zul je niet meer pakken!”

Bron:
http://www.lafontaine.net/lesFables/

De spin Sebastiaan

Dit is de spin Sebastiaan
Het is niet goed met hem gegaan

Luister!

Hij zei tot alle and’re spinnen:
Vreemd ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo’n drang van binnen
tot het weven van een web.

Zeiden alle and’re spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaan
kom, Sebastiaan, laat dat nou,
wou je aan een web beginnen
in die vreselijke kou??

Zei Sebastiaan tot de spinnen:
‘t web hoeft niet zo groot te zijn,
‘t hoeft niet buiten, ‘t kan ook binnen
ergens achter een gordijn

Zeiden alle and’re spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaan,
toe, Sebastiaan, toom je in!
Het is zò gevaarlijk binnen,
zò gevaarlijk voor een spin.

Zei Sebastiaan eigenzinnig:
Nee, de drang is mij te groot.
Zeiden alle and’ren innig:
Sebastiaan, dit wordt je dood!

O, o, o, Sebastiaan…
Het is niet goed met hem gegaan…

Door het raam klom hij naar binnen.
Eigenzinnig! En niet bang!
Zeiden alle and’re spinnen:
Kijk, daar gaat hij met zijn drang!

Na een poosje werd toen even
dit berichtje doorgegeven:

Binnen werd een moord gepleegd.
Sebastiaan is opgeveegd.

-Annie M.G.Schmidt

]]>