Een vliegje in de herfst,
vliegt tussen de takken van een berk-
geur van bladeren,
natte aarde-
en tussen die takken is niets
en tussen die en die,
het vliegje denkt misschien:
de spin is een verzinsel, het eerste web
moet nog worden uitgevonden!
Het wordt donker,
de maan komt op,
oud bos,
slingerende paden, nauwelijks lanen,
de moed om te verdwalen
bijna gemist.
© Toon Tellegen
uit Gedichten 1977-1999
JONGE SLA
Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.
-Rutger Kopland
Verstoorde avond
De natuur is ontketend
Pijnlijke flitsen
Zee
Ik zie de zee
de zee ziet mij
dag zee
hoe gaat het?
ik eb, zegt de zee
wat heb je, zeg ik
ik heb eb
doet dat zeer?
nee; zegt de zee
een zee heeft geen zeer
-Frank Eerhart
In: 111 Kindergedichten
om nooit te vergeten
Lannoo, 2011
De theepot en de koffiepot
De theepot en de koffiepot
bespraken met elkaar hun lot.
De koffiepot zei: ” Ik verdraag
gewoon geen koffie in m’n maag!”
De theepot kermde: “En van thee
word ik zo walgelijk wee!”
Toen zei de keukenmeid: “Ga door!
Dat wat je bent, dààr deug je voor!
Dus schenk maar wat je altijd dee:
de koffiepot koffie, de theepot thee!”
_
Hans Andreus (1926-1977)
__________
Opgeslagen onder Hans Andreus, Poëzie
Breiende vrouw
In haar favoriete hoek zit ze. Golven van breiwerk
met rechte en averechtse steek storten neer op haar schoot
winter en zomer lang. Ze heeft haar redenen,
weet dat onverwacht koud augustusweer slechter is
dan sneeuwstormen ’s winters. Ze vertrouwt geen seizoenen.
Haar kinderen zijn uitgevlogen. Ze ziet hen in de vrije banen
van koude winden. Met angstige zorg volgt ze hen
per post, met kwakkelig geknoopte,
gestreepte en geribde pakjes. Ze kent geen kwaal
die niet geheeld kan worden in een Aran jasje of die beter
te verdragen is in een pluchen trui. God
mag dan al of niet de winden temmen, maar nooit
zal een van haar schapen geschoren worden betrapt.
Ze zet zich schrap tegen al wat er kan gebeuren,
weke borsten, tegenslagen, chaos en koude nachten.
Kon ze het maar – een pull voor heel de wereld breien.
-Evangeline Paterson
vert. H.G. (uit het Engels – Knitting woman))
Winter
Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zo lang er sneeuw is, is er hoop.
Herman de Coninck
VREDEVOLLE KERSTDAGEN
Een stiftdichter neemt een gedrukte tekst – bijvoorbeeld uit een krant of een tijdschrift – en pikt daar woorden uit die een gedicht vormen als je ze achter elkaar leest. Dan maakt hij de rest van het blad zwart met een dikke viltstift. Het resultaat van dat stiftdichten is een zwart vlak waarin nog maar enkele woorden een witte achtergrond hebben. Die vormen samen een stiftgedicht.
Bron: E-zine Taallink 228
DE ZOMERS
Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.
Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen ‘s nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.
Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.
-Kees Stip
Uit: Au!de rozen bloeien
Sonnetten van bedreigd geluk
Opgeslagen onder Natuur, Nederlandse literatuur, Poëzie
Wat vogels in de kruinen van de bomen,
zwak zonlicht speels door ‘t aarzelende groen,
een windvlaag over ‘t water, en de hemel
gehuld in stijf gesteven blauw katoen.
Wat kinderen zingend door de straten,
de schooltas dansend op de smalle rug,
een spel van onbevangenheid en gratie,
wat slootjes dromend bij een lange brug.
Wat mensen lachend door een warme wereld,
een spel van kleur en vreugde op ‘t gezicht,
een windvlaag over ‘t water, en de hemel
in declamatie van een speels gedicht.
Verlangen en geluk in licht en lachen,
‘t gevoel, een nieuwe mens, een nieuw seizoen,
je stapt er toch weer in, met al je dromen;
om aan het spel van ‘t leven mee te doen
-Margreet van Hoorn
heel voorzichtig
met haar ragebol
veegt de huisvrouw
in de oksel
van het plafond
giegelend
lacht het gebouw zich in puin
Uit: Het Kruidenboek (1970) van Karel Soudijn (1944)
Opgeslagen onder Poëzie
Ik trok een streep :
Tot hier,
Nooit ga ik verder dan tot hier.
Toen ik verder ging
Trok ik een nieuwe streep,
En nog een streep.
De zon scheen
En overal zag ik mensen,
Haastig en ernstig,
En iedereen trok een streep,
Iedereen ging verder.
-Toon Tellegen
Opgeslagen onder Nederlandse literatuur, Poëzie
Met een nog koude hand
liefkoost ontwakende aarde
de krakers van het ijskasteel
-Jana Beranova,
Uit: Geen hemel zo hoog
Agathon
Ik
Ik ga
Ik ga je
Ik ga je kussen
Ik ga je kussen op
Ik ga je kussen op bed
Ik ga je kussen op bed leggen.
-Mark van Eekelen (13)
Opgeslagen onder Poëzie
Oh snowdrops, I think that
You came in the night,
In only your nighties
And that’s why you’re white.
The world was all sleeping
With never a sound,
You wanted to see it
So came through the ground.
I think that you’re smiling,
But still feel too shy
To lift your sweet faces
To smile at the sky
-Melinda Kennedy
Is het Lichtmis licht mist
op het dorp keer om de kom
-Paul van Ostaijen
Opgeslagen onder Actueel, Nederlandse literatuur, Poëzie
voorzichtig
heb ik de gevangen vogel
uit de strik verlost
ik laat hem vliegen
hij geeft mij vleugels
-Willem Hussem (uit: ‘Warmte vergt jaren groei’, 2005.)
Opgeslagen onder Poëzie
Marius van Dokkum (2007)
DE HERDERS
De herders stonden in die nacht vooraan
en de eenvoudigen, de minsten daar, verstonden
het grote wonder, raakten opgewonden
van woorden die niet eens werden verstaan.
Men kent de namen van de mannen niet.
Er staat geschreven dat er herders waren,
drie, vier of meer, maar na tweeduizend jaren
zijn zij nog steeds een dierbaar kinderlied.
En het werd waar: de minderen zijn meer.
Zij hadden geen geschenken meegenomen.
De koningen zijn later pas gekomen,
maar herders knielden toen als eersten neer.
Van tranen of van licht, de ogen blind,
gaven zij zo zichzelf als offerande.
Met grote, ruwe, moegewerkte handen
streelden zij zacht het nieuwgeboren kind.
-Jos Brink
Opgeslagen onder Beeldende kunst, Poëzie
Het is koud en de vogels komen in groten getale eten van het lekkers dat hier op verschillende plekken opgehangen is. Vooral de mussen zijn het meest vertegenwoordigd… Daarom een gedicht tere ere van onze alledaagse mus!
OP EEN MUS
Iets doodgewoners dan een mus
Is zelden nog bezongen, dus
Vliegt op gij vlerken die het woord
Hun hoge vlucht verlenen, smoort
Het hulpeloos gestamel van
Een mens die zelf niet vliegen kan.
-Kees Stip
