Annemie's blog » Poëzie

Zomergedicht

Annemie — Sat, 04 Jul 2009 22:27:40 +0000

DE ZOMERS

Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.
Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen ’s nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.

Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.

-Kees Stip
Uit: Au!de rozen bloeien
Sonnetten van bedreigd geluk

Ode aan ‘Mei’

Annemie — Thu, 30 Apr 2009 21:48:17 +0000

MEI

En nu verdwijnt het grijze en het vale

en nu verdwijnt het dorre en het kale

en alles krijgt weer glanzende gewaden

en wordt opnieuw met weelde overladen.

Ook in mijn grijze ‘zelf’ voel ik iets dromerigs,

iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs,

‘t zou ook te gek zijn dat er niets gebeurt in mij,

want ook ‘in mij’ legt ieder vogeltje een ei.

-Toon Hermans

LENTE – een gedicht

Annemie — Tue, 28 Apr 2009 22:05:14 +0000

Wat vogels in de kruinen van de bomen,

zwak zonlicht speels door ‘t aarzelende groen,

een windvlaag over ‘t water, en de hemel

gehuld in stijf gesteven blauw katoen.

Wat kinderen zingend door de straten,

de schooltas dansend op de smalle rug,

een spel van onbevangenheid en gratie,

wat slootjes dromend bij een lange brug.

Wat mensen lachend door een warme wereld,

een spel van kleur en vreugde op ‘t gezicht,

een windvlaag over ‘t water, en de hemel

in declamatie van een speels gedicht.

Verlangen en geluk in licht en lachen,

‘t gevoel, een nieuwe mens, een nieuw seizoen,

je stapt er toch weer in, met al je dromen;

om aan het spel van ‘t leven mee te doen

-Margreet van Hoorn

Schoonmaak

Annemie — Mon, 13 Apr 2009 22:30:03 +0000

Schoonmaak

heel voorzichtig
met haar ragebol
veegt de huisvrouw
in de oksel
van het plafond

giegelend
lacht het gebouw zich in puin

Uit: Het Kruidenboek (1970) van Karel Soudijn (1944)

Verder…

Annemie — Mon, 16 Mar 2009 17:17:10 +0000

Ik trok een streep :
Tot hier,
Nooit ga ik verder dan tot hier.

Toen ik verder ging
Trok ik een nieuwe streep,
En nog een streep.

De zon scheen
En overal zag ik mensen,
Haastig en ernstig,
En iedereen trok een streep,
Iedereen ging verder.

-Toon Tellegen

Krokussen

Annemie — Sun, 01 Mar 2009 10:11:37 +0000

Krokussen

Met een nog koude hand
liefkoost ontwakende aarde
de krakers van het ijskasteel

-Jana Beranova,
Uit: Geen hemel zo hoog
Agathon

DENKEN EN DOEN

Annemie — Sun, 22 Feb 2009 12:50:57 +0000

Ik
Ik ga
Ik ga je
Ik ga je kussen
Ik ga je kussen op
Ik ga je kussen op bed
Ik ga je kussen op bed leggen.

-Mark van Eekelen (13)

To the snowdrops

Annemie — Thu, 19 Feb 2009 15:01:01 +0000

Oh snowdrops, I think that
You came in the night,
In only your nighties
And that’s why you’re white.

The world was all sleeping
With never a sound,
You wanted to see it
So came through the ground.

I think that you’re smiling,
But still feel too shy
To lift your sweet faces
To smile at the sky

-Melinda Kennedy

Lichtmis

Annemie — Mon, 02 Feb 2009 13:02:29 +0000

Is het Lichtmis   licht   mist
op het dorp keer om de kom

-Paul van Ostaijen

Voorzichtig – tgv Gedichtendag

Annemie — Wed, 28 Jan 2009 23:00:12 +0000

VOORZICHTIG

voorzichtig
heb ik de gevangen vogel

uit de strik verlost

ik laat hem vliegen
hij geeft mij vleugels

-Willem Hussem (uit: ‘Warmte vergt jaren groei’, 2005.)

De herders

Annemie — Wed, 24 Dec 2008 13:57:15 +0000

Marius van Dokkum (2007)

DE HERDERS

De herders stonden in die nacht vooraan
en de eenvoudigen, de minsten daar, verstonden
het grote wonder, raakten opgewonden
van woorden die niet eens werden verstaan.

Men kent de namen van de mannen niet.
Er staat geschreven dat er herders waren,
drie, vier of meer, maar na tweeduizend jaren
zijn zij nog steeds een dierbaar kinderlied.

En het werd waar: de minderen zijn meer.
Zij hadden geen geschenken meegenomen.
De koningen zijn later pas gekomen,
maar herders knielden toen als eersten neer.

Van tranen of van licht, de ogen blind,
gaven zij zo zichzelf als offerande.
Met grote, ruwe, moegewerkte handen
streelden zij zacht het nieuwgeboren kind.

-Jos Brink

Mussen

Annemie — Sun, 14 Dec 2008 12:56:04 +0000

Het is koud en de vogels komen in groten getale eten van het lekkers dat hier op verschillende plekken opgehangen is. Vooral de mussen zijn het meest vertegenwoordigd… Daarom een gedicht tere ere van onze alledaagse mus!

OP EEN MUS

Iets doodgewoners dan een mus
Is zelden nog bezongen, dus
Vliegt op gij vlerken die het woord
Hun hoge vlucht verlenen, smoort
Het hulpeloos gestamel van
Een mens die zelf niet vliegen kan.

-Kees Stip

Advent

Annemie — Sat, 29 Nov 2008 23:03:08 +0000

Advent

Bijna gaat het misten: de mensen bewegen
snel en onrustig in zichzelf verdiept;
het licht is traag, het houdt de stemmen tegen,
de wind hangt willoos in het grauw verschiet.

Wij raken langzaam los van alle dingen,
niets is er, dat ons nog verbergen kan,
wij zoeken overal herinneringen,
maar weten er de vruchteloosheid van,
tot alles uit ons hart is weggeslagen
en er niets over is, dat ons nog kent …

Dan, plotseling, begint een helder vragen,
voorzichtig eerst, wij zijn het licht ontwend,
maar onweerstaanbaar groeiend door de dagen,
zingend en stralend … want het is Advent!

-Gabriël Smit

Herfstgedicht

Annemie — Fri, 21 Nov 2008 12:38:12 +0000

HERFSTGEUREN

Een fluitende wind en
gekraak van takken.
Dwarrelbladeren weven
bronskleurige tapijten.

Geknakte rietstengels langs
de modderige sloot.
Een lichte nevel
klam en vochtig.

Glijvlucht over
glibberige grond
door geelgroene
bruine bladmoes.

Overal geflierefluit van jewelst

Grauwe ganzen gakken.
Klapwiekende dansers
in V – formatie,
vliegen allen zuidwaarts
naar de horizon.

Een achtergebleven lijster
hangt dood in een struik,
een buizerd loert ernaar
op zijn veel te dunne tak.

-Rim Sartori

Ik wens jullie allen een gezellig weekend ofwel bij de kachel ofwel op het St. Ceciliafeest (zoals hier) of op eender welke manier! Ik houd het hier rustig tot maandag…

Gemis

Annemie — Tue, 18 Nov 2008 20:06:38 +0000

In november denken we meer dan anders aan onze dierbaren die gestorven zijn en die we missen in alledaagse dingen. Daarover gaat volgend gedicht…

Zoiets simpels

Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren

onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuningen en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven is
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd

moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood

-Esther Knibbe (Uit: ‘Verstoorde grond’, De Prom, 2002)