Mijn hoofd staat er niet meer naar – daarom heb ik besloten om een ‘blogstop van onbepaalde duur’ in te lassen.
Enerzijds doe ik dat met tegenzin want ik laat jullie niet graag in de steek, maar anderzijds moet ik hoognodig mijn ‘gedachten verzetten’. Ik hoop dat jullie daar een beetje begrip kunnen voor opbrengen. Tijdelijk afscheid nemen wil ik graag ‘in schoonheid’ doen, met een mooie gedicht van Rose Ausländer en enkele foto’s uit de groene en bloeiende tuin… Het ga jullie goed!
Bloeiende vlierstruik
Meimaand
Met klokjes van lelietjes-van-dalen
luidt het jonge jaar
zijn aroma
De vlierstruik ontwaakt
uit liefde voor de zon
Bomen ontdekken weer
hun blaren
en voeren gesprekken
Wolken omarmen de aarde
met zilverwit water
dan groeit alles beter
Heerlijk is het
in het gras te dromen
naar het geluk van de vogels
te luisteren
Het is tijd zich te verheugen
om kleuren die ademen
vertrouwen te hebben
in het bloeiende wonder
Ja het is tijd
zich gastvrij te tonen
een vriend te zijn voor iedereen
het leven te roemen.
-Rose Ausländer (vertaling: H.G.)
Het tuinpad (klik om te vergroten)
Artisjok en vingerhoedskruid
Zeekool (Crambe) in volle bloei en de goed verzorgde en veelbelovende groententuin
