Als je klein bent weet je niets…

Als je klein bent weet je niets.
Toen ik klein was werd ik in Duitsland wakker. Ik hoorde de klokken en wreef in mijn ogen en zag de wind de gordijnen opbollen als een dikke buik. Toen stond ik op en keek door het raam en zag Ierland.

Zo begint Sproetenkoppen, de autobiografische roman van Hugo Hamilton. En daarmee is ook de teneur gezet van het ganse boek, van Hamiltons kinderjaren… De auteur vertelt vanuit een kinderperspectief het leven in een Iers-Duits gezin in Dublin in de naoorlogse jaren ’50-’60.
De vader is een fanatiek Iers nationalist en de moeder is een Duitse die gevlucht is voor haar geheimzinnig en dramatisch verleden. De moeder houdt aan de tradities van haar land en kleedt de jongens in Lederhosen, waarbij de vader op zijn beurt witte Ierse kabeltruien koopt.

Dus mijn broer en ik renden naar buiten met Lederhosen en Arantruien, we roken naar ruwe wol en nieuw leer, Iers van boven en Duits van onderen (…) Mijn moeder zegt dat het net is of ze weer thuis is en mijn vader zegt dat je taal je huis is en je land je taal en je taal je vlag

Want ten huize Hamilton wordt Duits gepraat met de moeder en Iers met de vader. Engels praten zoals in die andere wereld buiten het huis is ten strengste verboden en wordt bestraft met klappen en een gebroken neus als gevolg daarvan. Doordat de kinderen geen Engels mogen praten kunnen ze buiten het huis nergens bijhoren en geen vriendjes maken.

Dus wij zijn de sproeten-Ieren, de brack-Ieren. Brack, zelfgemaakt Iers brood met Duitse rozijnen erin.
Maar ik weet dat het ook betekent dat we getekend zijn. Het betekent dat we vreemdelingen zijn en nooit Iers genoeg zullen zijn, al spreken we de Ierse taal en zijn we volgens mijn vader Ierser dan de Ieren zelf.

De auteur, die als kind de naam Johannes kreeg, vervolgt:

Er zijn dingen die je ook van je vader erft, niet alleen een voorhoofd of een glimlach of een mank been, maar andere dingen, zoals droefheid en honger en pijn. Je kunt herinneringen erven die je liever wilt vergeten (…) Als ik groot ben, ga ik ook voor mijn verhaal op de loop. Ik heb dingen die ik wil vergeten, dus ik zal mijn naam veranderen en nooit terugkomen.

Maar er is ook liefde en gezelligheid ten huize Hamilton…

In ons huis is een warm land met een taart in de oven.
Mijn moeder maakt alles goed met taart en verhalen en omhelzingen waar je botten van gaan kraken.

Bless her…

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Engelstalige literatuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s