Zo blind als een mol

Ik was op zoek naar een gedicht om de week af te sluiten. Na het lezen van Annetanne’s artikel, het verhaal van Micheleeuw en de ‘blind date’ van Menck wist ik wat me te doen stond. Een gedicht vinden over een mol – want bij het lezen van ‘blind’ en ‘mol’ is de connectie gauw gemaakt met het gezegde: ‘zo blind als een mol’.

Mol

Dat ik woon in de aarde,
woel door de grote moeder,
kind aan huis blijf bij haar,

en dat ik het gevaar
schuw van alles onder de zon –
goed, maar moet ik niet leven

zoals ik ben, blind
en met de onrust in de poten
van een grond doordrenkt van doden?

-Hans Andreus (Uit: Natuurgedichten en andere, 1970)

9 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Leven, Natuur, Poëzie

9 Reacties op “Zo blind als een mol

  1. missteek

    Soms voel ik me ook blind. Maar toch ben ik het niet.

  2. madameblogt

    Waar vind je ze toch allemaal, die mooie gedichten!

  3. tja, een mol is misschien wel blind, maar hij weet er toch elke keer opnieuw mijn grasperk uit te kiezen!

  4. @missteek
    Soms ben ik ook ziende blind…

    @madameblogt
    Een beetje gericht ‘googelen’ en ik heb ook wel enkele poëziebundels🙂

    @Daniel
    Ja, de natuur zit soms raar in mekaar 😉

  5. Fenile

    Waw wat een mooie opnieuw…
    De sterke beelden in de eerste en laatste paragraaf (kind aan huis, grote moeder, onrustige poten, grond met doden) zouden bijna de naakte waarheid van het midden doen vergeten.
    Dank je Annemie.

  6. Prachtig en goed gevonden !
    Ik heb dat altijd zeer lieve dieren gevonden en kan niet begrijpen dat mensen er boos op zijn omdat ze hun gazon oneffen maken. Die beestjes hebben ook recht om er te zijn !

  7. MOL

    Er woont een minnaar in mijn tuin,
    een kompel met fluwelen handen,
    Hij klopt, betast en streelt de rulle
    wanden, breekt met zachte vingers
    de vochtige aarde aan. Zij laat begaan.
    Zoals hij stijgt en daalt, hardnekkig al
    haar gangen gaat, lichtvoetig kruipdier
    van genot dat in haar bekken sluipt,
    kleine doodgraver van verlangen,
    blindganger van geluk die in haar huid
    zijn tekens weeft, dan huiverig naar
    adem snakt en wegvlucht uit haar schoot.
    Zij meet de schade, wist zijn sporen,
    sluit zich onbewogen, als hij boven haar
    de handen strekt, het nekvel spant
    en stil het hoofd buigt voor de spade.

    Gerda De Preter: Blindganger. Uitgeverij P, Leuven, 2003

    (ook mooi hé ;-))

  8. Menck

    Wat mij betreft, mag de mol altijd terugkeren. Die van op de televisie, hè!

  9. @fenile
    Graag gedaan!

    @micheleeuw
    ik kan wel begrijpen dat sommige mensen die diertjes liever kwijt zijn dan rijk – maar ik persoonlijk heb er geen problemen mee 😉

    @anton
    Inderaad Anton, héél mooi – op mijn zoektocht ben ik dat gedicht ook tegengekomen maar ik heb geopteerd voor dat van Andreus.

    @Menck🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s