’s Avonds

’t Wordt al sterre dat men ziet
in dat hoog en blauw verschiet daar,
blijde sterren, anders niet,
in dat hoog en blauw verschiet.

’t Wordt hier altijd al verdriet,
van dat oude zwart verdriet daar,
’t wordt hier altijd anders niet
als dat oud en zwart verdriet.

Laat mij, laat mij, in ’t verdriet,
vliegen naar dat hoog verschiet daar,
waar men al die sterren ziet,
al die sterren… anders niet.

Guido Gezelle 1860

4 reacties

Opgeslagen onder Poëzie

4 Reacties op “’s Avonds

  1. Ze blijven een grote aantrekkingskracht hebben, die sterren.🙂

  2. nel

    Ik kende dat mooie gedicht van Gezelle niet. Het past wel goed bij mijn gemoedstoestand dezer dagen.

  3. Op de een of andere manier heb ik nooit echt veel waardering gehad voor de poëzie van Gezelle. Ik vind zijn werk nogal – hoe zal ik het zeggen? – ‘zweverig’ en ‘vrijblijvend’. Ieder zijn smaak natuurlijk.

  4. Steeds moeilijke taal, Guido Gezelle. Maar doordenkers deze gedichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s