Na de grote stilte

2010 loopt stilletjesaan ten einde. In het voorjaar kreeg ik de kriebels om weer te bloggen maar kort daarna sloeg het noodlot toe!

Mijn beide ouders zijn gestorven in een tijdspanne van 3 maanden. Een harde klap. Mama werd opgenomen in het ziekenhuis op 16 maart met vergevorderde pancreaskanker met hoognodige operatie want de galwegen waren verstopt. Drie weken erna hebben we papa doodgevonden thuis. Een zwarte dag in mijn leven en dat van mijn zussen, broer en mama – want ga eens met zo’n nieuws naar het ziekenhuis. Ik wil het nooit meer meemaken want dit was het moeilijkste dat ik ooit in mijn leven heb moeten doen.

Mama heeft het ziekenhuis nooit meer verlaten en kon niet naar de begrafenis van papa. In het ziekenhuis zelf hebben we op de vooravond van de begrafenis een korte bezinning kunnen houden in de kapel zodat mama samen met ons afscheid kon nemen van papa.
Een maand na de begrafenis van papa werd mama opgenomen in de Palliatieve Zorgeenheid te Kortrijk, dat was de 17de mei. Daar hebben we nog enkele mooie weken beleefd samen, mama met alle mogelijke zorgen omringd, zoveel mogelijk pijnvrij en daar is ze dan ook gestorven na een moeilijke doodstrijd op 9 juli.

Na al die tijd ben ik nog altijd niet ‘op mijn plooi’, ik vind mijn draai maar niet.
Vandaag kunnen we zeggen dat het ouderlijke huis helemaal is leeggemaakt, gepoetst is en te koop staat. Dit zijn zaken die moeten gebeuren maar ik mis mijn ouders heel erg – vooral mama – omdat ik nauw betrokken was tijdens de 4 maanden ziekenhuisverblijf en dan vooral op de palliatieve. Ik was er ook bij samen met mijn broer toen ze stierf!. Met de verpleegster hebben we mogen helpen met de lijktooi. Dat had ik voor geen geld van de wereld willen missen…
Zover mijn trieste verhaal….Time is a great healer! Ja, dat klopt, maar dat wil je niet horen de eerste weken na een overlijden.

Ik hoop 2011 sereen te kunnen inzetten en hopen dat de scherpe kantjes van het verdriet stilletjes mogen afslijten. Maar mijn ouders vergeten zal ik echter nooit!

4 reacties

Opgeslagen onder Leven, Uncategorized

4 Reacties op “Na de grote stilte

  1. Verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt!
    Ik wens je heel veel sterkte. Het gaat niet over, maar je leert er mee leven, na heel lange tijd.
    Het leven kan hard zijn, ik hoop dat het je een beetje lukt?
    Ik zou graag de juiste woorden kennen om je te troosten, maar kan enkel zeggen dat ik met je meevoel.

  2. wat een vreselijk verhaal….heel veel sterkte. Je beide ouders op zo’n korte tijd moeten afgeven is verschrikkelijk. Het haalt je fundamenten onderuit.
    Al mijn medeleven
    en warme groeten
    Maman Verte

  3. Cobie

    Blijf veel aan ze denken. Steek een kaars aan op hun sterfdag. Dat is immers voor hen de ‘geboortedag’ naar het nieuwe leven.
    Nee vergeten doe je dat niet en dat moet ook niet. Jij mag verder leven omdat zij bestaan hebben. Dat is een mooie taak. Maak de wereld mooier! Liefs !

  4. @allen
    Bedankt voor de bemoedigende woorden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s