Categorie archief: Poëzie

HERFSTGEDICHT

Een vliegje in de herfst,
vliegt tussen de takken van een berk-
geur van bladeren,
natte aarde-
en tussen die takken is niets
en tussen die en die,
het vliegje denkt misschien:
de spin is een verzinsel, het eerste web
moet nog worden uitgevonden!
Het wordt donker,
de maan komt op,
oud bos,
slingerende paden, nauwelijks lanen,
de moed om te verdwalen
bijna gemist.

© Toon Tellegen
uit Gedichten 1977-1999

7 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Natuur, Poëzie

JONGE SLA

JONGE SLA

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

-Rutger Kopland

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Milieu, Natuur, Poëzie

ONWEER

Verstoorde avond

De natuur is ontketend

Pijnlijke flitsen

1 reactie

Opgeslagen onder Natuur, Poëzie

ZEE – een kindergedicht

Zee

Ik zie de zee

de zee ziet mij

dag zee

hoe gaat het?

ik eb, zegt de zee

wat heb je, zeg ik

ik heb eb

doet dat zeer?

nee; zegt de zee

een zee heeft geen zeer

-Frank Eerhart

 

In: 111 Kindergedichten

 om nooit te vergeten

Lannoo, 2011

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Kinderen, Natuur, Poëzie

Zondaggedicht – Hans Andreus

De theepot en de koffiepot

De theepot en de koffiepot

bespraken met elkaar hun lot.

De koffiepot zei: ” Ik verdraag

gewoon geen koffie in m’n maag!”

De theepot kermde: “En van thee

word ik zo walgelijk wee!”

Toen zei de keukenmeid: “Ga door!

Dat wat je bent, dààr deug je voor!

Dus schenk maar wat je altijd dee:

de koffiepot koffie, de theepot thee!”

_

Hans Andreus (1926-1977)

__________

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Hans Andreus, Poëzie

Breiende vrouw

Breiende vrouw

 

In haar favoriete hoek zit ze. Golven van breiwerk

met rechte en averechtse steek storten neer op haar schoot

winter en zomer lang. Ze heeft haar redenen,

weet dat onverwacht koud augustusweer slechter is

dan sneeuwstormen ’s winters. Ze vertrouwt geen seizoenen.

 

Haar kinderen zijn uitgevlogen. Ze ziet hen in de vrije banen

van koude winden. Met angstige zorg volgt ze hen

per post, met kwakkelig geknoopte,

gestreepte en geribde pakjes. Ze kent geen kwaal

die niet geheeld kan worden in een Aran jasje of die beter

te verdragen is in een pluchen trui. God

mag dan al of niet de winden temmen, maar nooit

zal een van haar schapen geschoren worden betrapt.

 

Ze zet zich schrap tegen al wat er kan gebeuren,

weke borsten, tegenslagen, chaos en koude nachten.

 

Kon ze het maar – een pull voor heel de wereld breien.

-Evangeline Paterson

 

vert. H.G. (uit het Engels – Knitting woman))

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder breien, Poëzie, Vrouwen

Gedicht voor Witte Kerst

Winter

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

 

VREDEVOLLE   KERSTDAGEN

 


 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Natuur, Poëzie