Tagarchief: rouwen

WIJ HERDENKEN…

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Dood, Leven, rouwen

Na de grote stilte

2010 loopt stilletjesaan ten einde. In het voorjaar kreeg ik de kriebels om weer te bloggen maar kort daarna sloeg het noodlot toe!

Mijn beide ouders zijn gestorven in een tijdspanne van 3 maanden. Een harde klap. Mama werd opgenomen in het ziekenhuis op 16 maart met vergevorderde pancreaskanker met hoognodige operatie want de galwegen waren verstopt. Drie weken erna hebben we papa doodgevonden thuis. Een zwarte dag in mijn leven en dat van mijn zussen, broer en mama – want ga eens met zo’n nieuws naar het ziekenhuis. Ik wil het nooit meer meemaken want dit was het moeilijkste dat ik ooit in mijn leven heb moeten doen.

Mama heeft het ziekenhuis nooit meer verlaten en kon niet naar de begrafenis van papa. In het ziekenhuis zelf hebben we op de vooravond van de begrafenis een korte bezinning kunnen houden in de kapel zodat mama samen met ons afscheid kon nemen van papa.
Een maand na de begrafenis van papa werd mama opgenomen in de Palliatieve Zorgeenheid te Kortrijk, dat was de 17de mei. Daar hebben we nog enkele mooie weken beleefd samen, mama met alle mogelijke zorgen omringd, zoveel mogelijk pijnvrij en daar is ze dan ook gestorven na een moeilijke doodstrijd op 9 juli.

Na al die tijd ben ik nog altijd niet ‘op mijn plooi’, ik vind mijn draai maar niet.
Vandaag kunnen we zeggen dat het ouderlijke huis helemaal is leeggemaakt, gepoetst is en te koop staat. Dit zijn zaken die moeten gebeuren maar ik mis mijn ouders heel erg – vooral mama – omdat ik nauw betrokken was tijdens de 4 maanden ziekenhuisverblijf en dan vooral op de palliatieve. Ik was er ook bij samen met mijn broer toen ze stierf!. Met de verpleegster hebben we mogen helpen met de lijktooi. Dat had ik voor geen geld van de wereld willen missen…
Zover mijn trieste verhaal….Time is a great healer! Ja, dat klopt, maar dat wil je niet horen de eerste weken na een overlijden.

Ik hoop 2011 sereen te kunnen inzetten en hopen dat de scherpe kantjes van het verdriet stilletjes mogen afslijten. Maar mijn ouders vergeten zal ik echter nooit!

4 reacties

Opgeslagen onder Leven, Uncategorized

Gemis

In november denken we meer dan anders aan onze dierbaren die gestorven zijn en die we missen in alledaagse dingen. Daarover gaat volgend gedicht…

Zoiets simpels

Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren

onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuningen en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven is
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd

moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood

Esther Knibbe (Uit: ‘Verstoorde grond’, De Prom, 2002)

 

3 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Leven, Poëzie

Dodenherdenking

DE GESTORVENE

Zeven maal om de aarde gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zevenmaal om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde gaan.

Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan –
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.

-Ida Gerhardt  (uit ‘De Slechtvalk’ 1966)

 

4 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Leven, Poëzie