Tagarchief: Rutger Kopland

JONGE SLA

JONGE SLA

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

-Rutger Kopland

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Milieu, Natuur, Poëzie

Enkele andere overwegingen – gedicht

Enkele andere overwegingen

Hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?

Laten we de tijd laten gaan
waarheen hij wil,

en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen

en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.

Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.

Rutger Kopland (1934)

Uit: Verzamelde gedichten, G.A. van Oorschot, Amsterdam 2006

Oorspronkelijk in Tot het ons loslaat, G.A. van Oorschot, Amsterdam 1997


Bron: Meander Klassiekers – 16 april 2008

7 reacties

Opgeslagen onder Poëzie

Mens en schaap

MENS EN SCHAAP

De mensen denken dat wij hier in de verte
een kudde schapen zijn — ze denken maar,

wij zijn niet eens wij, we hebben geen woorden
voor onszelf, we leven nog in de tijd hiervoor,

toen de mens nog schaap was, nog alleen
gras sprak, lucht las, water schreef.

-Rutger Kopland
(uit: Gedichten 1966-1999 ,
Amsterdam 1999)

4 reacties

Opgeslagen onder Natuur, Poëzie

Waar blijft de tijd?

DE DRIE MOGELIJKHEDEN
VAN HET MENSELIJK DENKEN

Op de fiets gaat alles wel langzaam
maar toch nog behoorlijk hard.

Wie heel goed luistert aan een stilstaand
horloge hoort een zacht tikken.

Waar blijft de tijd? Om daar over na
te denken hebben wij het zwerk.

Rutger Kopland
(uit: Alles op de fiets
Amsterdam 1979 )

5 reacties

Opgeslagen onder Poëzie